กเกินไปแล้ว”
ลำแสงสีฟ้าอ่อนแสงหนึ่งสว่างวาบขึ้น น้ำเสียงที่เย็นยะเยือกอันคุ้นเคยเสียงหนึ่งดังขึ้น
จื่อโยวกล่าวด้วยความตื่นเต้นว่า “เยี่ย เจ้ากลับมาแล้ว!”
เมื่อเห็นรอยที่คอจิ่วเยี่ย เขาก็กล่าวด้วยความหยอกล้อว่า “เยี่ย ข้าไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าเจ้าจะเป็นคนที่หิวโหยเช่นนี้”
“หุบปาก!”
จิ่วเยี่ยมองจื่อโยวด้วยสีหน้าเย็นชา
“ซีอยู่ที่เผ่าหงส์” จิ่วเยี่ยกล่าว
“นึกไม่ถึงเลยว่าคนงามจะอยู่ที่เผ่าหงส์ นี่ชะตาฟ้าลิขิตหรืออะไรกันแน่ ข้าบอกเจ้าแล้วว่านางอาจจะอยู่ที่นั่นแต่เจ้ากลับไม่เชื่อข้าเอง ไปเสียตั้งแต่ตอนนั้นก็ดี” จื่อโยวไม่อาจห้ามคำพูดของตัวเองได้เลย
“หากเจ้าไม่อยากทำก็ไสหัวไปซะ! ให้คนอื่นทำแทนก็สิ้นเรื่อง”
“เยี่ย! ไม่นะ! ข้าได้ยินมาว่าสาวของเผ่าสัตว์เทพมีมากมาย ข้าอยากไป”
“เช่นนั้นก็เร็ว ๆ หน่อย!”
องค์ชายจิ่วเยี่ยอยากจัดการเรื่องนี้ให้เสร็จเร็ว ๆ จะได้รีบกลับไปหาหญิงสาวผู้เป็นที่รักโดยไว จื่อโยวไม่อยากเสียเวลามากนักจึงรีบไปทันที
หลังจากที่จิ่วเยี่ยจากไป และในขณะที่มู่เฉียนซีกำลังพักผ่อนอยู่นั้น ก็ได้ยินว่ามีคนมาเยี่ยมเยือนนางมากมาย
อย่างไรเสียนางก็ขึ้นหอหลอมอัสนีถึงชั้นเก้า อนาคตของนางช่างยาวไ
