กลยิ่งนัก
มู่เฉียนซีกล่าว “ข้าอยากพักผ่อน ไม่อยากพบเจอใครทั้งนั้น”
โม่เชวี่ยกล่าวถามว่า “หากเป็นคนที่ขวงจวิ้นอ๋องส่งมาล่ะ ก็ไม่ยอมให้พบอย่างนั้นเหรอ”
มู่เฉียนซีกล่าว “ไม่พบ!”
“ช้าก่อน ราชาโม่ไม่ได้ส่งคนมาเหรอ?”
ราชาแห่งเผ่าหงส์นิลผู้นั้นไม่เคยปรากฏตัวมาก่อนเลย
ตำราวิชาที่เหมาะสมกับเสี่ยวโม่โม่ ขวงจวิ้นอ๋องไม่มี เช่นนั้นราชาโม่อาจจะมีก็ได้
โม่เชวี่ยกล่าว “ฝ่าบาทเก็บตัวฝึกบำเพ็ญมาโดยตลอดเกรงว่าจะไม่เคยได้ยินเรื่องของเจ้า ดังนั้นจึงไม่ได้ส่งคนมา แต่ปรมาจารย์มู่วางใจได้ ทันทีที่ฝ่าบาทออกมาจากการฝึกบำเพ็ญเขาไม่มีทางเพิกเฉยต่อเจ้าแน่นอน
มู่เฉียนซีพยักหน้าพลางกล่าว “อืม ข้าเข้าใจแล้ว”
หลังจากที่ขวงจวิ้นอ๋องกับหัวหน้าเผ่าหงส์เพลิงได้พูดคุยกันเสร็จ และแน่ใจแล้วว่ามู่เฉียนซีไม่ได้รับของล้ำค่ามา แต่เขาก็ยังคงรู้สึกได้ถึงความผิดปกติอยู่
เดิมทีเขาอยากคุยกับมู่เฉียนซี รับเสี่ยวโม่โม่มาเป็นบุตรบุญธรรม แต่มู่เฉียนซีกลับบอกว่าอยากพักผ่อน ไม่ยอมพบหน้าเขา
“นี่นางอยากปฏิเสธอย่างนั้นเหรอ ต่อให้มีพรสวรรค์เพียงเล็กน้อย แต่อย่างไรเสียก็อยู่ในถิ่นของเผ่าหงส์นิล นางจะหยิ่งยโสเกินไปไม่ได้” ขวงจวิ้นอ๋องกัดฟันกรอดพลางกล่าว
ยามรัตติ
