ัง ปัง!
เผชิญหน้ากับการขวางทางของทุกคนเช่นนี้ มู่เฉียนซีก็พุ่งออกไปด้วยความอุกอาจ
“ทักษะโยวจั๋ว!”
ทักษะวิญญาณนี้โจมตีไปที่ฉื้อฉินผู้ขวางทางจนร่างของฉื้อฉินกระเด็นลอยออกไปทันที
ส่วนมู่เฉียนซีในตอนนี้เหยียบร่างของฉื้อลั่วอวี่แล้ว
ในตอนนี้ฉื้อลั่วอวี่แทบอยากจะฉีกกระชากเนื้อหนังมังสาของมู่เฉียนซีออกใสเป็นชิ้น ๆ นางกล้าดีอย่างไร? กล้าดีอย่างไรถึงมาทำกับนางเช่นนี้ บัดซบยิ่งนัก!
บริเวณรอบ ๆ เงียบสงัดลง อัจฉริยะแห่งเผ่าหงส์เพลิงคนหนึ่งถูกมนุษย์ผู้หนึ่งเหยียบย่ำเช่นนี้ ช่างเป็นเรื่องอัปยศที่ไม่อาจลบล้างได้จริง ๆ
มู่เฉียนซีกล่าว “ฉื้อลั่วอวี่ ข้าไม่ได้รับสมบัติล้ำค่าใดของเผ่าหงส์ของพวกเจ้ามาจากชั้นเก้าของหอหลอมอัสนีเลย ไม่ว่าเจ้าจะเชื่อหรือไม่ แต่หากต่อไปเจ้ามายั่วยุข้าเช่นนี้อีก ข้าจะเอาชีวิตเจ้าแน่”
จิตสังหารอันเย็นยะเยือกวาบผ่านดวงตาของมู่เฉียนซี สิ่งนี้ทำให้ฉื้อลั่วอวี่รู้สึกหวาดกลัวจนตัวสั่น
ความหวาดกลัวเข้ามาแทนที่ความโกรธเกรี้ยว!
และในตอนนี้เอง น้ำเสียงอันโกรธเกรี้ยวเสียงหนึ่งก็ดังขึ้น
“เจ้ามนุษย์ผู้นี้ช่างบังอาจเหิมเกริมยิ่งนัก นึกไม่ถึงเลยว่าจะกล้าทำร้ายบุตรสาวของช้า รนหาที่ตาย!”
“ท่านพ่อ!”
เมื่อได้ยิน
