วโม่โม่ มองมาที่มู่เฉียนซีด้วยความบริสุทธิ์ไร้เดียงสา
มู่เฉียนซีกล่าวถาม “ผู้ใดสั่งสอนเจ้า?”
“พี่สาวเสี่ยวหง!”
“ข้าบอกแล้วว่าอย่าเรียกว่าพี่สาว ข้าเป็นผู้ชายนะ เป็นผู้ชาย!”
เสี่ยวโม่โม่กล่าวอย่างไร้เดียงสาว่า “แต่ว่าท่านตัวแดงขนาดนี้ จะต้องเป็นพี่สาวอย่างแน่นอน”
“นี่มันเกี่ยวอะไรกับร่างกายของข้ากันล่ะ?”
“นั่นก็คือ! สีแดงก็คือพี่สาว สีขาวคือพี่ชาย!”
สีหน้าของมู่เฉียนซีบูดบึ้ง ที่จริงแล้วใครเป็นคนสอนเรื่องนี้กันแน่
เสี่ยวหงกำลังโมโหจะตายอยู่แล้ว ซึ่งเป็นผลมาจากการที่เสี่ยวโม่โม่ยึดติดกับเหตุผลนั้นมากเกินไป!
“ฮ่า ๆ ๆ!” อู๋ตี้หัวเราะจนเหนื่อยหอบ เสี่ยวหงขบฟันแน่นพลางกล่าวว่า “เจ้าจะต้องเป็นคนทำอย่างแน่นอน”
มู่เฉียนซีได้ตัดการเชื่อมต่อจากเจ้าผู้ชายที่ไม่น่าเชื่อถือทั้งสองนั่นโดยตรง แล้วลูบขนปีกที่ราบเรียบของเสี่ยวโม่โม่แล้วกล่าวว่า “จิ่วเยี่ยคือคนที่สำคัญที่สุดของข้าเอง”
“เยี่ย เยี่ย! อาเยี่ย!” จื่อโยวนอนคว่ำหน้าอยู่ที่ห้องหนังสือของหวงจิ่วเยี่ย และมองไปที่เขาอย่างเคียดแค้นชิงชังเป็นอย่างยิ่ง
“อาเยี่ย! กลุ่มค่ายกลผนึกเป๋ยโต่วนั้นคิดหาทางแก้ไขปัญหาให้ได้แล้ว! พวกเราสามารถที่จะแทรกซึมเข้าไปอย่างเงียบ ๆ
