ขวงจวิ้นอ๋องกล่าวว่า “พลังในการสู้รบของเจ้าหงส์นิลน้อยที่ยังไม่ได้ฝึกฝนนั่นยังเป็นศูนย์ คงจะไม่ได้มีอะไรที่พิเศษ! แต่คาดว่ามนุษย์ผู้นั้นจะมีความเชื่อมั่นในตนเองเสียมากกว่า!”
โม่ฝูเฉี่ยเเหลือบมองหญิงสาวที่อยู่ห่างออกไปหลายร้อยฉื่อด้วยท่าทางเรียบเฉย “มนุษย์ เจ้าแน่ใจนะว่าจะไม่ยอมแพ้?”
มู่เฉียนซียิ้มเยาะแล้วกล่าวว่า “ยอมแพ้! มันยากมากที่ข้าจะมาเข้าร่วมการแข่งขันที่เมืองหลวงโม่หวงแห่งนี้สักครั้งหนึ่ง ข้าไม่อยากยอมแพ้โดยที่ยังไม่ได้ต่อสู้เลยสักครั้งหรอกนะ”
“เช่นนั้น ข้าก็จะไม่เห็นแก่ความเป็นมนุษย์ของเจ้าแล้ว โปรดออมมือด้วย!”
เหรียญของคู่แข่งลอยอยู่กลางอากาศ และถูกห่อหุ้มไว้ด้วยลูกบอลกลม ๆ
เสียงของขวงจวิ้นอ๋อง ดังขึ้นมาในอากาศว่า “การแข่งขัน! เริ่มได้!”
ทันทีที่คำพูดของขวงจวิ้นอ๋องจบลง พลังวิญญาณที่แข็งแกร่งก็ระเบิดออกมาจากร่างกายของโม่ฝูเฉี่ย และพลังวิญญาณของโม่เหยียนก็ระเบิดตามหลังออกมาติด ๆ
โม่เหยียน คือสัญลักษณ์ของเผ่าหงส์นิลทั้งหมด
เว้นแต่ว่าจะมีพรสวรรค์ที่แย่ที่สุด มิเช่นนั้นแล้วหงส์นิลทุกตัวจะสามารถใช้โม่เหยียนได้อย่างใจนึกกันอยู่แล้ว
เมื่ออุณหภูมิของสนามการแข่งขันสูงขึ้น มู่เฉียนซีก็รู้สึกได้ถ
