ะทะเข้ากับธาตุอัคคีของโม่เหยียน
เผ่าหงส์นิลทั้งหมดต่างรู้สึกได้ถึงพลังอันแข็งแกร่งของเปลวไฟนี้ พวกเขาจ้องมองไปที่เปลวไฟแห่งการทำลายล้างที่กำลังพลุ่งพล่านอยู่บนกระบี่เล่มนั้น และกล่าวว่า “นั่นคือมหาวัตถุศักดิ์สิทธิ์เทพของธาตุอัคคี! อีกทั้งยังเป็นเปลวไฟแห่งราชาอีกด้วย”
“ตามที่คาดไว้ มนุษย์ที่สามารถผูกพันธสัญญากับสัตว์วิญญาณได้ ต่างก็มิใช่คนธรรมดาทั่วไป! ขวงจวิ้นอ๋อง พระองค์ว่าจริงหรือไม่?”
ขวงจวิ้นอ๋องกล่าวว่า “ดูท่า ข้าจะดูถูกแม่นางน้อยผู้นี้เกินไปเสียแล้ว”
โม่เฟิงเชียนกลับโกรธจนแทบจะร้องไห้ออกมาอยู่แล้ว “กระบี่เล่มนั้น! เมื่อตอนที่นางประมือกับข้า นางไม่ได้เอากระบี่เล่มนั้นออกมาใช้กับข้าเลยด้วยซ้ำ! มู่เฉียนซีนางดูถูกข้า”
เจ้าเมืองโม่เชวี่ยกล่าวว่า “ข้าบอกแล้ว ตอนที่แม่นางมู่ต่อสู้กับเจ้า แต่เดิมนางก็ไม่ได้ใช้กำลังอย่างเต็มที่อย่างใดเลย! แต่ในครั้งนี้ นางตั้งใจขึ้นมาจริง ๆ แล้ว”
“เช่นนั้นนางจะชนะได้หรือไม่?”
โม่ฝูเฉี่ยรู้สึกได้ถึงโม่เหยียนที่เขาควบคุมนั้นกำลังสั่นสะท้านอยู่ เขาจึงกล่าวว่า “ดูแล้ว เจ้ายังมีความมั่นใจอยู่บ้างสินะ! เพียงแต่ว่า คิดจะอาศัยมหาวัตถุศักดิ์สิทธิ์เทพ แล้วอยากที่จะเอาชนะข้าให้ได
