โม่เชวี่ยเดินเข้ามา มู่เฉียนซีก็เอ่ยปากกล่าวอย่างตรงไปตรงมาว่า “ท่านมีช่องทางในการขายยาลูกกลอนบ้างหรือไม่?”
“ช่องทางการขายยาลูกกลอน? หรือว่าแม่นางมู่ยังมียาลูกกลอนอีกมากมายอย่างนั้นหรือ?”
มู่เฉียนซีกล่าว “ถูกต้อง!”
ท่านเจ้าเมืองโม่เชวี่ยกล่าว “ช่องทางข้ามีแน่นอน แต่ไม่รู้ว่าแม่นางมู่มียาลูกกลอนอันใด?”
“ท่านก็ดูเอาเองเถอะ!”
มู่เฉียนซีเอายาลูกกลอนออกมาส่วนหนึ่ง เมื่อท่านเจ้าเมืองโม่เชวี่ยได้เห็น ก็ถึงกับต้องเบิกตาค้างด้วยความตกใจ
“นี่มัน…มากมายถึงเพียงนี้เชียวรึ…”
และเมื่อเขาเปิดขวดยาออกมาดู เขาก็อุทานขึ้นด้วยความตกใจว่า “นี่มันไม่ใช่…นี่มันไม่ใช่ยาขั้นสวรรค์นี่…”
เขากล่าวต่อด้วยความตื่นเต้นว่า “นี่มันยาขั้นศักดิ์สิทธิ์!”
ยากมากกว่าที่ท่านเจ้าเมืองโม่เชวี่ยจะตั้งสติและทำให้ตัวเองใจเย็นลงได้ เขามองมู่เฉียนซี ก่อนจะกล่าวออกมาว่า “เจ้าเป็นนักปรุงยา!”
คนธรรมดา ๆ ทั่วไปจะเอายาลูกกลอนมากมายถึงเพียงนี้ออกมาได้อย่างไรกัน
เผ่าสัตว์เทพมีน้อยมากที่จะสามารถหลอมยาออกมาได้ ยาลูกกลอนของพวกเขาล้วนแต่มาจากนักปรุงยาที่เป็นมนุษย์ทั้งสิ้น
อย่างไรเสีย ในโลกของหงส์ก็มีมนุษย์นักปรุงยาอยู่น้อยมาก ด้วยเหตุนี้จึงทำให้ยาลูกกลอนมีร
