ง และเทียบกับอัจฉริยะที่แท้จริงเหล่านั้นไม่ได้เลยแม้แต่น้อย”
เจ้าเมืองโม่เชวี่ยกล่าวอย่างไม่ไว้หน้าเลยสักนิด ซึ่งนี่ทำให้โม่เฟิงเชียนรู้สึกค่อนข้างอับอายเกินจะทนไหว แต่ก็ไม่อาจโต้แย้งอะไรได้
ความลำพองใจในอดีตให้ความชุ่มชื่นหัวใจอยู่ไม่น้อย ซึ่งนางก็รู้ในเรื่องนี้ดีเป็นที่สุด
มู่เฉียนซีกล่าวว่า “เช่นนั้นที่ท่านมาหาข้า คงจะไม่ได้ต้องการให้เสี่ยวโม่โม่ของข้าไปเข้าร่วมเป็นตัวแทนเมืองโม่เฟิงของท่านเจ้าเมืองโม่เชวี่ยหรอกใช่หรือไม่? มันเพิ่งจะเกิดมาเท่านั้น ข้าเกรงว่ามันจะไม่มีความสามารถเพียงพอ”
“เจ้าตัวน้อยนั้นไม่ได้ แต่ทว่าแม่นางน้อยเช่นเจ้าทำได้นี่! ความสามารถของเจ้านั้นแข็งแกร่งมาก ครั้งก่อนที่เจ้ารับการโจมตีของเฟิงเชียนของข้า ก็เกรงว่าจะยังไม่ได้ใช้ความพยายามอย่างเต็มที่เลยกระมัง!”
เจ้าเมืองท่านนี้สมกับที่ใช้ชีวิตมาอย่างยาวนาน เขามองได้ละเอียดและลึกซึ้งเป็นอย่างมาก
โม่เฟิงเชียนมองไปที่มู่เฉียนซีอย่างตื่นตะลึง “ไม่ได้ใช้ความพยายามอย่างเต็มที่ นะ…นี่เป็นไปไม่ได้หรอก!”
ที่นางถูกโจมตีก็ค่อนข้างรุนแรงมากแล้วนะ
มู่เฉียนซีกล่าวว่า “ถึงแม้ว่าข้าจะมีความสามารถ แต่ทว่าข้าคือมนุษย์! มันเหมาะสมอย่างนั้นหรือ?”
“เผ่าหงส์ของ
