าว “ค่ายกลของสนามประลองในครั้งนี้ เป็นอาจารย์ค่ายกลคนแรกของอาณาเขตหนานหลิงเป็นคนสร้างขึ้นมา พวกเจ้าคิดว่าข้าเป็นคนควบคุมมันอย่างนั้นรึ?”
“การแข่งขันในครานี้ล้วนเพิ่งโชคชะตาทั้งนั้น! พวกเจ้าโชคไม่ดีเอง แล้วจะมากล่าวโทษข้าอย่างนั้นรึ! หากอยากประลองก็ประลองให้สุดกำลัง หากไม่ต้องการก็ไสหัวออกไปซะ!”
ทุก ๆ คนต่างพากันตกตะลึงเป็นอย่างยิ่ง การสุ่มแบ่งกลุ่มเช่นนี้ ผู้ที่อยู่ชั้นบนสุดช่างโชคดีอะไรเช่นนี้
เพียงแค่สามารถโค่นล้มอีกฝ่ายให้ได้ก็พอแล้ว ไม่ต้องลำบากอะไรมากมาย!
ทว่าคู่ต่อสู้ของมู่เฉียนซีก็อยากจะร้องไห้ออกมาจริง ๆ
น้ำตาแทบจะไหลอาบแก้ม ผู้คนที่อยู่ด้านล่างต่างก็อิจฉาเขาสารพัด หารู้ไม่ว่าเขาแทบอยากจะคุกเข่าร้องไห้ออกมาอยู่แล้ว
“ผู้อาวุโสมู่ ฮือ ฮือ ฮือ…เหตุใดข้าถึงได้โชคร้ายเช่นนี้!”
ครั้นที่ได้ออกไปเสาะหาของล้ำค่าที่ป่าหมอกพิษ เขาก็ได้เห็นพลังที่แท้จริงของมู่เฉียนซีมาก่อน
เมื่อต้องเผชิญหน้ากับคนวิปลาสเช่นนี้ แล้วเขาจะสู้อย่างไร?
มู่เฉียนซีกล่าวด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม “ไม่ต้องกลัว! ข้าจะออมมือให้”
เจ้าเมืองหนานเจ๋อกล่าว “ตอนนี้ การประลองเริ่มขึ้นได้!”
ปัง!
เมื่อสุ้มเสียงจางหายไปแล้ว คนจำนวนหนึ่งร้อยคน
