ื่อนไหวของคนอื่น ๆ อยู่บนริมฝั่ง ให้คนอื่นได้ลองเคลื่อนตัวไปบนผืนน้ำก่อน จากนั้นจึงจะมาคิดแผนการแล้วค่อยออกตัวไปทีหลัง!
ถึงแม้พวกเขาจะไม่ได้ขยับเขยื้อนตัวไปไหน ทว่าสายตาและจิตใจของพวกเขาก็จดจ่ออยู่กับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในทะเลสาบอยู่ทุก ๆ ห้วงเวลา
ไหนเลยจะมานั่งรับประทานขนมกันอย่างสบายใจเฉิบเหมือนมู่เฉียนซีและฉู่หลีเช่นนี้ ไม่มีแม้แต่ผู้เดียว!
แท้จริงแล้วผู้คุมการแข่งขันในรอบนี้ก็คอยสังเกตุการณ์มาโดยตลอดเช่นกัน เมื่อได้ยินวาจาของมู่เฉียนซี และท่าทางการกินขนมของพวกเขาที่ดูผ่อนคลายสบายใจเช่นนี้ ผู้คุมก็แทบจะสำลักตายเสียประเดี๋ยวนั้น
นี่มัน…
“เจ้าเด็กสองคนนี้อยากจะโดนคัดออกหรืออย่างไร？ช่างไม่เห็นความสำคัญของการประลองในครั้งนี้เอาเสียเลย!” ผู้อาวุโสคนหนึ่งกล่าวขึ้นด้วยท่าทางไม่พอใจเป็นอย่างยิ่ง
“อาจจะไม่เป็นเช่นนั้นก็ได้ ข้ารู้สึกว่าเจ้าเด็กสองคนนี้ทำตัวสุขุมและควบคุมอารมณ์ได้ดีมาก สักวันจะต้องเฉิดฉายกว่าผู้อื่นเป็นแน่!”
จากนั้นก็มีสุ้มเสียงหนึ่งแว่วดังขึ้น “ข้าเองก็…หิวแล้วเหมือนกัน!ใครก็ได้ไปซื้อขนมมาให้ข้าหน่อยสิ! ทำอะไรฉุกละหุกเช่นนี้ ช่างไม่เข้าท่าเอาเสียเลย!”
“อ้า! ช่วยด้วย!” เสียงร้องให้ช่วยดัง
