อเดี๋ยวนี้นะ!”
“หากต้องการให้ข้าปล่อยมือ ก็จงทำตัวมีสัมคารวะด้วย!”
“ฝันไปเสียเถอะ!”
โครม!
ปัง!
มู่เฉียนซีกับอาถิงก็ได้ผลัดกันแลกเท้าแลกหมัดอย่างดุเดือด ฉู่หลีที่รอมานานสองนานหลังจากที่ศิษย์น้องได้ปลีกวิเวกไป ครั้นเดินเข้ามาก็พบว่าศิษย์น้องกำลังทุบตีอยู่กับวิญญาณรูปงามดวงหนึ่งอยู่
เมื่อเขาได้เห็นหน้าตาของผู้รูปงามผู้นั้นชัดเจนแล้ว ปฏิกิริยาแรกที่วาบเข้ามาในหัวของเขาก็คือ สถานะของคนผู้นี้!
“ศาลานิรันดร์ ศาลาเรือนรางเก้าชั้น!”
นอกจากหวงจิ่วเยี่ยที่จะจำหน้าตาของเขาได้แล้ว บุรุษผู้นี้ก็เป็นคนที่สองที่จำเขาได้
อาถิงรู้สึกโกรธเป็นอย่างยิ่ง “หญิงอัปลักษณ์ นี่เจ้า…เจ้าบอกเรื่องข้ากับคนอื่นอย่างนั้นรึ เจ้า…เจ้ามันชั่วช้า”
ฉู่หลีกล่าว “ศิษย์น้องไม่ได้บอกอะไรข้าทั้งสิ้น! ข้า…”
“ข้าเพียงแค่เคยเจอเจ้ามาก่อนก็เท่านั้น ศาลานิรันดร์”
อาถิงรู้สึกแปลกใจไม่น้อย คนที่เคยพบเจอเขาก็มีแต่คนเก่าแก่อย่างพวกนั้นเท่านั้น!
เพียงแต่…
อาถิงสังเกตดูฉู่หลีแล้วกล่าว “ข้าพอคุ้นเคยกับกลิ่นอายของเจ้าอยู่บ้าง หรือว่าเจ้าจะเป็น…”
“ฮ่า ฮ่า ฮ่า! จะเป็นไปได้อย่างไร ข้าคงถูกหญิงอัปลักษณ์ผู้นี้ยั่วโทสะจนเสียสติไปแล้วเป็นแน่ ถึงได้คิด
