ยงสิบหกสิบเจ็ดปีเท่านั้น นั่นเป็นเวลาที่เฟิงอวิ๋นได้หายตัวไป ไม่รู้ว่าหลายปีมานี้นางเติบโตมาด้วยความยากลำบากอย่างไรบ้าง
“หลังจากนี้อาจารย์จะดูแลเจ้าให้ดีเอง!”
ฉู่หลีกล่าว “ไม่จำเป็น! เป็นศิษย์น้อง เป็นอาจารย์ ฝันไปเสียเถอะ!”
“เจ้าเรียกนางว่าศิษย์น้องแล้ว เช่นนั้นข้าก็เป็นอาจารย์แล้วไม่ใช่หรือ?”
“ข้ารับนางแทนท่าน ข้าบอกว่าไม่ได้ก็คือไม่ได้!”
“ศิษย์น้อง ไปทำแผลก่อน! ไม่ต้องไปสนเขาหรอก!”
เจ้าสำนักฉู่ถูกลูกศิษย์ของตนเองทอดทิ้งไปอย่างไร้เยื่อใย เขาเบิกตาโพลงแล้วกล่าว “ข้าต้องการลูกศิษย์คนนี้!”
“ลูกสาวของมู่เฟิงอวิ๋นจอมวิปริตก็จะต้องวิปริตด้วยเช่นกัน หากข้ามีศิษย์แบบนาง ก็นับว่าเป็นกำไรอันมหาศาลของข้า”
ผลปรากฎว่าเขากลับถูกลูกศิษย์ของตนเองขัดขวางไว้เสียก่อน
“ข้าก็เพียงแค่รับศิษย์มาเพิ่มหนึ่งคน ฉู่หลีเจ้าจะหึงอะไรหนักหนา?”
“ท่านคิดอย่างนั้นจริง ๆ หรือ?” ฉู่หลีกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา
“ฉู่หลี เจ้าเป็นอย่างนี้ได้อย่างไร ข้าเป็นอาจารย์ของเจ้านะ! การเคารพในอาจารย์ เจ้าเข้าใจเรื่องนี้หรือไม่?”
“ข้าก็เป็นแบบนี้มาตลอดนั่นแหละ!”
ครานี้เจ้าสำนักฉู่ก็รู้สึกเสียใจเป็นอย่างยิ่ง เคยมีศิษย์ผู้แข็งแกร่งคนหนึ่งมายืนอย
