ู่หน้าเขา และเพราะเขาเอาแต่ใจมากเกินไป เพราะเขามีศิษย์เอกที่ไร้เหตุผล จึงทำให้ต้องเสียบางอย่างไป…
หากสวรรค์ยังมอบโอกาสให้เขาอีกสักครา เขาจะไม่มีทางรนหาที่ตายอีกเป็นแน่!
เจ้าสำนักฉู่ร้องไห้ออกมาในทันที “ฮือ ฮือ ฮือ! นึกถึงครั้งที่ข้าเก็บเจ้ากลับมาจากดินแดนน้ำแข็ง…”
“คราก่อนท่านกล่าวว่าเก็บข้ามาจากฝูงหมาป่า…”
“แล้วก็ครั้งก่อนหน้าโน้นก็เป็นภูเขาเตาซาน”
“แล้วไหนจะหายนะนั่นอีก…”
ครานี้เจ้าสำนักฉู่ก็ร้องไห้ไม่ออกแล้ว
“หึ หึ!” มู่เฉียนซีที่กลั้นไว้ไม่อยู่ก็หัวเราะออกมา
นางคิดว่านี่เป็นคู่อาจารย์และศิษย์ที่มีวิธีสนทนากันได้สนุกที่สุดเท่าที่นางเคยพบเห็นมาเลย ตรงไปตรงมาเป็นที่สุด
เจ้าสำนักฉู่หน้าแดงเป็นอย่างยิ่ง เขาหันไปมองมู่เฉียนซีพลางกล่าวโทษ “ฮือ ฮือ ฮือ! เหตุใดข้าถึงได้อบรมลูกศิษย์แบบนี้ออกมาได้! นี่ข้าเลี้ยงดูลูกศิษย์ตัวปลอมอยู่หรืออย่างไร?”
มู่เฉียนซีกล่าว “ต้องเป็นเช่นนั้นแน่!”
“เช่นนั้นเจ้าก็จงเห็นใจคนแก่ชราอย่างข้าเถอะ ให้ข้าได้มีลูกศิษย์ดี ๆ เพิ่มอีกสักคนเถอะนะ! สาวน้อยมู่” เจ้าสำนักฉู่เริ่มปฏิบัติการแสร้งทำตัวน่าสงสารแล้ว!
ฉู่หลีกล่าวปฏิเสธ “เจอศิษย์น้องครั้งแรกก็ดุใส่ขนาดนั้น ท่านยังคิดจะเป็น
