อาจารย์ของนางอีกหรือ! ห้ามท่านทำให้ศิษย์น้องตกใจอีก”
นี่เป็นครั้งแรกที่เจ้าสำนักฉู่เห็นว่าลูกศิษย์ของเขาออกตัวปกป้องผู้อื่นมากมายขนาดนี้ และคนที่ลูกศิษย์ตัวดีปกป้องก็ไม่ใช่เขาแต่เป็นศิษย์น้อง!
เจ้าสำนักฉู่รู้สึกเสียใจเป็นอย่างยิ่ง!
ผลปรากฏว่าฉู่หลีก็ได้ตอกย้ำซ้ำเติมต่อไปไม่หยุดหย่อน “ในเมื่อท่านไม่ทราบที่อยู่ของคนที่ศิษย์น้องตามหา เช่นนั้นท่านก็จงปลีกวิเวกบำเพ็ญตนต่อไปเถอะ! ท่านไม่มีประโยชน์อันใดที่นี่แล้ว”
“เจ้า…เจ้า…”
เจ้าสำนักฉู่จ้องเขม็งไปยังฉู่หลีด้วยดวงตาที่เบิกโพลง
พรวด! เจ้าสำนักฉู่กระอักเลือดออกมาในทันที ลูกศิษย์ตัวดีของเขายั่วโทสะจนเขากระอักเลือดออกมา
มู่เฉียนซีรีบวิ่งเข้าไปอย่างรวดเร็วแล้วกล่าว “ท่านเจ้าสำนักฉู่ อาการของท่านยังไม่สู้ดีนัก ท่านควรหยุดบำเพ็ญตน แล้วออกมารักษาอาการจะดีกว่า มิฉะนั้นมันจะไม่ดีต่อร่างกายของท่านนะ!”
แน่นอนว่าเจ้าสำนักฉู่ไม่ได้กระอักเลือดออกมาเพราะถูกลูกศิษย์ของตนยั่วยุเข้า หากเขาต้องกระอักเลือดเพราะเรื่องนี้ เช่นนั้นตั้งแต่เก็บฉู่หลีมาได้ เขาคงกระอักเลือดจนตัวตายไปนานแล้ว
ฟึ่บ! มู่เฉียนซีนำเข็มยาออกมา แล้วปักไปบนร่างกายของเจ้าสำนักฉู่
มู่เฉียนซีกล่าว “ศิษย์พี
