่! รีบเข้ามาพยุงท่านอาจารย์เร็วเข้า ข้าจะรักษาเขาเอง!”
“อาจารย์! เจ้าเรียกข้าว่าอาจารย์แล้ว ฉู่หลี เจ้าได้ยินหรือไม่?”
ฉู่หลีกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา “อย่าขยับซี้ซั้ว! หากเข็มยาของศิษย์น้องหัก ท่านจะชดใช้หรือไม่?”
เจ้าสำนักฉู่ที่กำลังตื่นเต้น ก็ถูกวาจาของฉู่หลีอันเปรียบดั่งน้ำเย็นสาดเข้าใส่เต็มเปา เขาจ้องเขม็งไปยังฉู่หลีด้วยแววตาขุ่นเคือง และยังคงจ้องเขม็งเช่นนั้นต่อไป…
อาการของเจ้าสำนักฉู่หนักไม่เบา มิฉะนั้นเขาคงไม่เร้นกายบำเพ็ญตนนานหลายปีแล้ว แต่อาการก็ยังไม่ดีขึ้นเช่นนั้นอย่างแน่นอน
มู่เฉียนซีใช้เข็มยาผนึกจุดสำคัญต่าง ๆ บนร่างกายของเขาไว้ จากนั้นก็ให้ยาปรับสมดุลร่างกายเข้าไป แล้วให้เขากลืนยาลูกกลอนขั้นศักดิ์สิทธิ์ไปจำนวนหนึ่ง
“รสยาลูกกลอนขั้นศักดิ์สิทธิ์ไม่เลวเลย!” เมื่อได้กินยาลูกกลอนเข้าไปแล้ว เจ้าสำนักฉู่จึงจะรู้สึกดีขึ้นมาทีละน้อย
“เพียงแต่ อยู่ ๆ เจ้าก็เอายาลูกกลอนมาให้ข้ากินมากมายเช่นนี้ เจ้าคงไม่ได้ไปปล้นยามาจากนักปรุงยาระดับศักดิ์สิทธิ์มาหรอกนะ!”
มู่เฉียนซีกล่าว “ข้าไม่ได้ขโมยยาลูกกลอนเหล่านี้มาหรอกเจ้าค่ะ!”
“ท่านอาจารย์ เหตุใดท่านจึงได้เจ็บหนักถึงเพียงนี้”
ฉู่หลีกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ความสามา
