ปัง! อู๋ตี้ลอยคว้างออกไปด้วยแรงกระแทกอันแสนรุนแรง
แมวน้อยอู๋ตี้อยู่ในสภาพที่ไม่สู้ดีนัก “เจ้าหมูขี้เกียจ เจ้ากล้าทำร้ายข้ารึ รนหาที่ตายเสียแล้ว!”
ยามนี้เสี่ยวหงกำลังจ้องเขม็งไปยังมู่เฉียนซีด้วยท่าทางขุ่นเคือง มู่เฉียนซีกล่าว “เสี่ยวหง เมื่อเจ้าได้บรรลุระดับขั้นแล้ว เจ้าก็ปีกกล้าขาแข็งเลยสินะ! ให้ข้าเรียกจิ่วเยี่ยมาพบเจ้าเลยดีไหมล่ะ ให้เขาได้พูดคุยเรื่องชีวิตกับเจ้า!”
ทันใดนั้นเปลวไฟที่ลุกโชนอยู่ทั่วตัวเสี่ยวหง ก็ดับมอดลงในชั่วพริบตา ราวกับมันได้กระโดดลงธารน้ำแข็งไปก็มิปาน แม้ว่ามันจะได้บรรลุระดับขั้นแล้วก็ตาม ทว่าจิ่วเยี่ยก็ยังคงเป็นฝันร้ายของมันไม่เปลี่ยนแปลง!
เมื่อเสี่ยวหงได้สติขึ้นมาแล้ว มันก็รีบเข้าไปกอดแข่งกอดขามู่เฉียนซี พลางร้องไห้สะอึกสะอื้น “ฮือ ฮือ ฮือ! นายท่าน ข้าผิดไปแล้ว! นายท่านข้าผิดไปแล้ว ท่านจะนำเรื่องนี้ไปบอกท่านจิ่วเยี่ยไม่ได้เป็นอันขาดเลยนะ!”
“ฮือ ฮือ ฮือ! ข้าควบคุมตัวเองไม่ได้ไปชั่วขณะ…”
แควก!
เบื้องหลังเสี่ยวหงปรากฏร่างสัตว์หน้าขนตัวนุ่มนิ่มทว่าท่าทางน่าเกรงขามตัวหนึ่ง มันง้างกรงเล็บขึ้น แล้วตวัดมาที่เสี่ยวหงในทันที
ปัง! เสี่ยวหงกระเด็นออกไปอย่างรวดเร็ว
“เจ้าแมวโ
