ีกตัวอยู่ข้าง ๆ!
แน่นอนว่าพวกเขาไม่ได้กินมัน ตัวของมันเล็กกระจ้อยร่อยเช่นนั้น จะมีเนื้อหนังให้กินได้อย่างไร!
“ฮือ ฮือ ฮือ! นายท่าน ข้าสำนักผิดแล้ว!”
“เจ้าผิดตรงที่ใด?”
“ข้าผิดทุกตรงเลย!” ไม่รู้ว่าจะเริ่มจากตรงที่ใด เช่นนั้นเสี่ยวหงจึงยอมรับผิดไปทุกทาง
มู่เฉียนซีจ้องมองและพิจารณามันพลางกล่าว “เจ้าว่าเจ้าดุร้าย แล้วเจ้าสามารถสู้กับวิญญาณพิฆาตได้หรือไม่?”
“เรื่องนั้น…หากเทียบกับวิญญาณพิฆาตแล้ว ข้า…ข้าก็ด้อยกว่าวิญญาณพิฆาตเพียงเศษเสี้ยวเดียวเอง!”
“หากข้าจัดการกับวิญญาณพิฆาตแล้ว เจ้าจะกำเริบเสิบสานได้มากถึงเพียงนั้นหรือไม่?”
เมื่อเสี่ยวหงลองคิดดูแล้ว มันก็จริงอย่างที่ว่า เพียงแต่เมื่อครู่มันได้บรรลุระดับขั้น จึงทำให้มันเลอะเลือนไปชั่วขณะ!
เสี่ยวหงกล่าว “นายท่าน ข้าทราบแล้ว! ข้าไม่ควรดูถูกวิญญาณลิขิตสวรรค์ ตอนนี้นายท่านปล่อยข้าไปได้แล้วกระมัง! ข้าเองก็อยากกินเนื้อย่างเหมือนกันนะ!”
และแน่นอนว่ามู่เฉียนซีไม่ใช่คนใจดีมีเมตตาเช่นนั้น นางกล่าว “ไม่ได้! เจ้าย่างต่อไปน่ะดีแล้ว! ท่าทางเย่อหยิ่งของเจ้าเมื่อครู่ข้ายังจำได้ติดตา!”
“ฮือ ฮือ ฮือ! นายท่านอย่าได้คิดแค้นเช่นนั้นสิ!”
ความวุ่นวายในครานี้ก็ได้ผ่านไปใ
