ียงนี้ แต่เห็นแก่บุญคุณที่เจ้าช่วยข้าไว้ ข้าจะทำหลุมศพให้เจ้าก็แล้วกัน!”
“คนวิปริตอย่างเจ้าได้มาตายในป่าหมอกพิษเช่นนี้ สวรรค์มีตาจริง ๆ…”
ศิษย์สำนักฉางยวนกล่าว “นี่ไม่ใช่เสียงของมนุษย์ แต่เหมือนจะเป็นเสียงของสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ สัตว์ศักดิ์สิทธิ์มาร้องไห้เช่นนี้ ยากนักจะได้พบเห็น”
ผลปรากฎว่าพวกเขาพบว่า มู่เฉียนซีได้หายตัวไปแล้ว
มู่เฉียนซีทอดมองไปยังเนินดินเล็ก ๆ เนินนั้น ก่อนจะพบว่ามีหมาป่าวายุคลั่งที่ประเดี๋ยวก็ร้องไห้ ประเดี๋ยวก็หัวเราะอยู่ใกล้ ๆ เนินดิน จากนั้นมู่เฉียนซีจึงจะกล่าวถาม “เจ้าว่าใครตายนะ?”
“ผีหลอก!” เมื่อหมาป่าวายุคลั่งได้เห็นหน้าของมู่เฉียนซี มันก็รีบถอยหนีไปอย่างรวดเร็ว
“สัตว์ศักดิ์สิทธิ์กลัวผีด้วยหรือนี่?” มู่เฉียนซีกล่าว
“จะ…เจ้ายังมีชีวิตอยู่อีกหรือ!”
มีผู้คนที่หนีออกมาจำนวนไม่น้อย ทว่ามันไม่เห็นมู่เฉียนซีอยู่ในกลุ่มคนเหล่านั้นเลย มันจึงคิดว่านางได้ย่ำเข้าสู่ประตูผีไปแล้ว จึงได้ขุดหลุมศพให้นาง
คาดไม่ถึงว่า…
มู่เฉียนซีกล่าว “ข้ายังมีชีวิตอยู่ เจ้าคงผิดหวังแย่สินะ?”
“เปล่า เปล่า เปล่า…ข้าเปล่าผิดหวังเสียหน่อย” หากนางตายต่างหากจึงจะน่าผิดหวัง!
“อยากตายหรือไม่?”
“ไม่…ข้ายังไม่อยากตาย!
