างก็อ่านตัวอักษรบางตัวออก
“ชีวิตแห่งเทพพฤกษา ณ ดินแดนซวนเทียน…”
“ข้าพยายามใช้คำสาปสาปแช่งองค์ชายจิ่วเยี่ยเพื่อจักรพรรดิเทพ คาดไม่ถึงว่าจักรพรรดิเทพจะหักหลังข้า ในฐานะหัวหน้าเผ่า ข้าสามารถสาปแช่งองค์ชายจิ่วเยี่ยได้ ทำให้เขาตายทั้งเป็น และสามารถสาปแช่งจักรพรรดิเทพได้เช่นกัน”
“หึ หึ หึ! เขากลัวแล้ว!”
“ถูกหักหลัง ถูกไล่ฆ่า คำสาปย้อนคืนกลับใส่เจ้าของ ทำให้ข้าต้องหลบหนีมายังแดนซวนเทียน และสวรรค์ย่อมมอบทางออกให้เราเสมอ ข้าได้รับข่าวคราวของเทพพฤกษา ตราบใดที่ได้ครอบครองพระแม่แห่งเทพพฤกษา คำสาปที่ย้อนกลับก็ไม่ได้น่ากลัวแต่อย่างใด”
มู่เฉียนซีตกตะลึงเป็นอย่างยิ่ง ผู้ที่ทำให้จิ่วเยี่ยต้องทนทุกข์ทรมานแสนสาหัส ก็คือเจ้านี่เองน่ะหรือ
เมื่อต้องมีจุดจบที่ย่ำแย่เช่นนั้น มู่เฉียนซีก็ไม่ได้รู้สึกเห็นใจคนผู้นี้แม้แต่น้อย
เพียงแต่หากคำสาปย้อนกลับได้ผลกับชีวิตแห่งเทพพฤกษา เช่นนั้นมันก็จะช่วยถอนคำสาปให้จิ่วเยี่ยได้ด้วยใช่หรือไม่
เพียงแค่มีเบาะแสเพียงเล็กน้อย หรือความเป็นไปได้แม้เพียงน้อยนิด มู่เฉียนซีก็ไม่คิดปล่อยผ่าน
แผนที่เหล่านี้ล้วนเป็นที่สถิตของชีวิตแห่งเทพพฤกษาที่เจ้านั่นคาดเดาเอาไว้ มันสะเปะสะปะมากเกินไป ทำให้นางสั
