่างแน่นอน!’
ยังจะมาฝันลมแล้ง ๆ ตรงนี้อีก หารู้ไม่ว่าตนเองแทบจะรักษาชีวิตไว้ไม่ได้แล้ว!
“อ้า! ช่วยด้วย!”
เมื่อศิษย์พี่ของหญิงสาวอาภรณ์ชมพูถูกสัตว์ร้ายกลืนกินไปจำนวนหนึ่งแล้ว พวกเขาจึงจะสัมผัสได้ถึงความอันตราย!
“ศิษย์น้อง รีบหนีกันเถอะ! เดี๋ยวข้าจะคุ้มกันด้านหลังให้!”
“ศิษย์น้อง วิ่ง!”
“……”
“บัดซบ!” สวี่ฝูก่นด่าออกมาด้วยเสียงต่ำ
“ศิษย์พี่ พวกเราหนีไปด้วยกัน!”
นางจ้องมองมู่เฉียนซีด้วยสายตาเคียดแค้นเป็นอย่างยิ่ง หากไม่มีสัตว์ร้ายเหล่านี้มาคอยก่อกวน พวกเขาก็จะต้องแย่งชิงสิ่งของจากหญิงสาวผู้นั้นมาได้สำเร็จอย่างแน่นอน
อย่างไรก็ตาม ตอนนี้พวกเขาได้อยู่ในป่าหมอกพิษแห่งนี้แล้ว นั่นก็นับว่ายังมีโอกาส!
นางบิดขยี้จี้หยกเคลื่อนย้ายจนแตก แล้วรีบพาศิษย์พี่ของนางหลบออกจากที่แห่งนี้ไปอย่างรวดเร็ว
นางเป็นถึงคุณหนูใหญ่ของสำนักกองกำลังระดับสี่ การที่นางกล้ามาฝึกฝนยังสถานที่อันตรายเช่นนี้ ก็ย่อมต้องพกพาสิ่งของที่ช่วยรักษาชีวิตมาด้วยอยู่แล้ว
เมื่อพวกเขาหายลับไป สัตว์ร้ายเหล่านั้นก็ได้แยกย้ายออกไปเช่นกัน
มู่เฉียนซีเดินอยู่ท่ามกลางป่าหมอกพิษแห่งนี้เป็นเวลานาน ทว่าก็ไม่พบเจอของล้ำค่าเลยแม้แต่ชิ้นเดียว เห็นทีข่าวลือเกี่ย
