มู่เฉียนซีเผยรอยยิ้มบาง แล้วกล่าว “หากฆ่าเจ้า! มันก็น่าเสียดายแย่!”
น่าเสียดาย? เหตุใดต้องเสียดาย?
หมาป่าวายุคลั่งกรีดร้องด้วยความหวาดกลัว “จะ…เจ้าจะทำอะไร? ข้าเป็นหมาป่าบริสุทธิ์นะ! ถึงแม้ตัวตาย…ข้าก็ไม่ยอมก้มหัวให้!”
สีหน้าของมู่เฉียนซีดำคล้ำขึ้น “เจ้ากำลังคิดอะไรของเจ้าอยู่?”
“ดูเหมือนเจ้าจะมีสมุนไพรวิญญาณอยู่ไม่น้อย! ก่อนตายจงส่งมอบมันออกมาเสียดี ๆ !”
“จะ…เจ้ารู้ได้อย่างไร?”
“ก็เจ้าพูดเองนี่นา! ยังจะมาถามข้าอีกว่าข้ารู้ได้อย่างไร”
“จะ เจ้า…เจ้าไม่ใช่มนุษย์แน่ ๆ มิฉะนั้นแล้วจะฟังออกได้อย่างไร!”
“อย่ามาพูดจาให้มากความ ในเมื่อมีก็จงนำออกมา!” กระบี่มังกรเพลิงพิฆาตวิญญาณได้จ่อไปยังศีรษะของหมาป่าหมาป่าวายุคลั่ง
ความรู้สึกอันตรายของพิฆาตวิญญาณที่แผ่ซ่านออกมาจากกระบี่มังกรเพลิงพิฆาตวิญญาณนั้น ทำให้หมาป่าวายุคลั่งขนลุกขนชันไปทั้งตัวด้วยความหวาดกลัว มันกล่าว “จะ…เจ้าอย่าได้ทำอะไรซี้ซั้ว ขะ…ข้าจะนำออกมาให้ประเดี๋ยวนี้ ตามข้ามา!”
ทว่าเจ้าหมาป่าตัวนี้ได้รับบาดเจ็บสาหัส ยามเดินเหินก็เชื่องช้าเป็นอย่างยิ่ง ทำให้มู่เฉียนซีรำคาญใจเป็นที่สุด
“เดินช้าเกินไปแล้ว!”
ประกายแสงสีเงินที่วาบผ่านไปเมื่อครู่ ไม่ใช่ประกายแสงของอาวุธลั
