บที่ใช้สังหารหมาป่าดำไปหรอกหรือ?
หรือว่าคนผู้นี้ไม่พอใจที่มันเดินช้า และไม่คิดอยากได้ของล้ำค่าแล้วจึงจะสังหารมันทิ้ง
ในที่สุด ก็จะได้หลุดพ้นเสียที!
ฟึ่บ! เข็มยาพุ่งเข้าปักลำตัวของมัน และในขณะที่มันกำลังคิดว่าจะต้องจากโลกนี้ไปแล้วนั้น บาดแผลตามลำตัวของมันกลับฟื้นฟูขึ้นมาในระดับหนึ่งอย่างน่าอัศจรรย์
มันไม่ได้ล้มลง ในทางกลับกันยังสามารถเดินได้เร็วขึ้นอีกด้วย
นะ…นี่มัน…
มู่เฉียนซีกล่าว “มัวยืนอึ้งอะไรของเจ้า? ยังไม่รีบนำทางไปอีก”
“ได้!”
มู่เฉียนซีทำให้หมาป่าวายุคลั่งตกตะลึงเป็นอย่างยิ่ง มันจึงไม่กล้าคิดไม่ซื่อแม้แต่น้อย!
เมื่อเดินทางมาถึงรังที่ถูกพรางไว้เป็นอย่างดี หมาป่าวายุคลั่งก็ได้นำของล้ำค่าทุกชิ้นยกให้มู่เฉียนซีไปทั้งหมด
ในเมื่อความตายใกล้เข้ามาในอีกไม่ช้า สิ่งของเหล่านี้ล้วนไม่มีความหมายกับมันอีกต่อไป และมันก็ทำได้เพียงรอความตายเท่านั้น
เมื่อมู่เฉียนซีเก็บสิ่งของล้ำค่าเสร็จเรียบร้อยแล้ว นางจึงกล่าว “ออกไป!”
หมาป่าวายุคลั่งก็เดินออกไปแต่โดยดี จากนั้นมันก็หลับตาลง และรอคอยความตาย!
ในห้วงเวลานั้นเอง สายลมหนาวก็พัดโชยเข้ามา
สีหน้าของมู่เฉียนซีก็เปี่ยมล้นไปด้วยความเคร่งขรึม เมื่อเงาดำโอบล
