้อมเข้ามา ปัง! หมาป่าวายุคลั่งก็ได้ลอยคว้างออกไปด้วยแรงเตะของมู่เฉียนซี
ไม่ได้ถูกฟันตาย แต่ถูกเตะจนกระเด็น หมาป่าวายุคลั่งไม่เข้าใจแม้แต่น้อยว่ามู่เฉียนซีคิดจะทำอะไรกันแน่?
หรือว่ามนุษย์ผู้นี้จะเปลี่ยนใจ! คิดอยากทรมานมันไปอย่างช้า ๆ แทน
ปัง! ครั้นร่างของมันตกกระทบลงบนพื้น หมาป่าวายุคลั่งก็ค่อย ๆ ลืมตาขึ้น ก่อนจะพบว่าผืนป่าแห่งนี้มีหมอกสีดำปกคลุมไปทั่วแล้ว
ฟู่ ฟู่ ฟู่! หมอกค่อย ๆ แผ่ซ่านไปทั่ว ทำให้ขนของมันค่อย ๆเปื่อยยุ่ย หมาป่าวายุคลั่งรีบถอยหนีไปอย่างรวดเร็ว นี่มันอันตรายมาก!
นะ…นี่มัน…ป่าหมอกพิษ!
ป่าหมอกพิษปรากฏแล้ว มนุษย์ผู้นั้นแย่แน่!
หมาป่าวายุคลั่งรู้สึกสับสนเป็นอย่างยิ่ง ที่มนุษย์ผู้นั้นถีบมันจนลอยคว้างออกไปไกล ก็ไม่ได้มีเจตนาที่จะสังหารมัน แต่เป็นเพราะ…เป็นเพราะต้องการช่วยชีวิตมันต่างหาก!
เหตุใดนางถึงต้องทำเช่นนี้ด้วย หมาป่าวายุคลั่งไม่เข้าใจเลยแม้แต่น้อย!
ในเวลานี้มู่เฉียนซีตกอยู่ท่ามกลางป่าหมอกพิษแล้ว ในที่สุดนางก็ได้พบเจอมันเข้าแล้วจริง ๆ
การที่นางเตะหมาป่าวายุคลั่งตัวนั้นจนลอยคว้างออกไป นับว่าเป็นเรื่องง่ายราวกับปลอกกล้วยเข้าปาก อย่างไรเสียของล้ำค่าที่เจ้านั่นยกให้
