่เฉียนซีเหลือบมองไปยังสร้อยที่คล้องอยู่บนคอของนางแล้วกล่าว “สร้อยคอเส้นนั้นดูเหมือนจะไม่เลวนะ! หากเจ้าอยากรู้จริง ๆ ละก็ นำสร้อยเส้นนั้นมาแลกเสียสิ!”
หญิงสาวอาภรณ์ชมพูกล่าวด้วยความคับแค้นใจ “เจ้าฝันไปเสียเถอะ!”
“เช่นนั้นก็ช่างมันเถอะ!”
เดิมทีมู่เฉียนซีเองก็ไม่ได้ต้องสร้อยคอเส้นนั้นแต่อย่างใด เพียงแต่นางจงใจกล่าวออกไปก็เท่านั้น
จากนั้นร่างสีม่วงก็ได้พุ่งปรี่ออกไปด้วยความรวดเร็ว นางไม่อยากเสวนากับคนเหล่านี้ให้เปลืองเวลาอีก!
“หยุดเดี่ยวนี้นะ!” หญิงสาวอาภรณ์ชมพูกล่าวด้วยความโกรธเป็นอย่างยิ่ง
มู่เฉียนซีแสร้งทำเป็นไม่ได้ยิน แล้วหายลับไปต่อหน้าพวกเขาอย่างรวดเร็ว
“มันน่าโกรธนัก! มันน่าโกรธนัก! นางถือดีมาจากไหน? รีบไปจับตัวนางมาให้ข้าเดี๋ยวนี้!”
“ศิษย์น้อง! กว่าป่าหมอกพิษจะปรากฏได้ไม่ใช่เรื่องง่าย สิ่งที่สำคัญที่สุดในตอนนี้คือการหาของล้ำค่านะ! จะมามัวเสียเวลากับคนที่ไม่มีความสำคัญเช่นนั้นไม่ได้!”
“ใช่แล้ว! วิธีที่นางใช้ก็ไม่รู้ว่าจะอยู่ได้นานเท่าใด บางทีอาจจะสลายหายไปในอีกไม่ช้าก็ได้ แล้วนางก็จะกลายเป็นเพียงซากศพ อย่างไรเสียอาวุธศักดิ์สิทธิ์ที่ทางเจ้าสำนักมอบให้ก็ล้ำเลิศที่สุด มันจะต้องช่วยให้พวกเราออกจ
