ากป่าหมอกพิษนี้ไปได้อย่างแน่นอน ศิษย์น้องไม่จำเป็นจะต้องไปโกรธคนตายหรอก!”
คนเหล่านี้ล้วนรู้จักอุปนิสัยของหญิงสาวอาภรณ์ชมพูผู้นี้เป็นอย่างดี ใช้เวลาไม่นานก็สามารถเกลี้ยกล่อมได้สำเร็จ
ขณะที่พวกเขากำลังเสาะหาของล้ำค่าอยู่นั้น พวกเขาก็ถูกสัตว์ร้ายของป่าหมอกพิษล้อมโจมตี ก่อนจะตะโกนกันเสียงดังลั่น “วิ่ง! ศิษย์น้อง พวกเราต้องหนีเดี๋ยวนี้!”
ขณะที่พวกเขากำลังวิ่งหนีกันอยู่นั้น พวกเขาก็ได้พบเจอกับมู่เฉียนซีอีกครา หญิงสาวอาภรณ์ชมพูกล่าว “นั่นมันเจ้าคนไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงนี่ นางยังไม่ตาย พวกเราต้องล่อสัตว์ร้ายไปหานาง ให้พวกมันขย้ำนางเสีย เช่นนี้ข้าจึงจะหายแค้นได้!”
