่”
ดวงตาสีฟ้าครามจ้องมองมู่เฉียนซีอย่างไม่ลดละ เขากล่าว “ซีไม่ต้องขอบคุณข้าหรอก”
เขาโอบกอดมู่เฉียนซีไว้แล้วกล่าว “พวกเรากลับกันเถอะ”
“อื้ม! กลับกัน”
อย่างไรเสียสำนักวารีเมฆาก็ราบเป็นหน้ากลองแล้ว ศิษย์สำนักวารีเมฆาคนอื่น ๆ ก็ไร้ซึ่งฤทธิ์เดชแล้ว มอบให้บรรดาผู้อาวุโสจัดการไปก็แล้วกัน เมื่อไม่มีธุระอันใดให้นางต้องจัดการ นางก็สามารถกลับไปพักผ่อนได้
มู่เฉียนซีฝันหวานเกินไปแล้ว เรื่องพักผ่อนก็เป็นได้เพียงแค่ฝันกลางวันเท่านั้น!
เมื่อเดินทางกลับถึงสำนักลั่วเยว่แล้ว ภายในห้องก็หลงเหลือเพียงพวกนางสองคนเท่านั้น ในที่สุดมู่เฉียนซีก็ได้สัมผัสถึงความน่ากลัวของบุรุษยามหึงหวง มันช่างน่ากลัวเหลือคณา!
จนกระทั่งบัดนี้กลิ่นอายของความหึงหวงที่จิ่วเยี่ยได้ปะทะกับพิฆาตวิญญาณก็ยังไม่สลายหายไป
เขาพุ่งเข้าจุมพิตมู่เฉียนซีแล้วกล่าว “ซีน่ากินมาก ข้าเองก็อยากลิ้มลอง ลิ้มลองให้ดี ๆ สักครา…”
“อื้อ…”
พิฆาตวิญญาณได้ยั่วโทสะจิ่วเยี่ยไปไม่น้อย เมื่อจูบจนหนำใจแล้ว มู่เฉียนซีก็ถูกฉกฉวยความหวานไปจากริมฝีปากอย่างน่าเวทนา
มู่เฉียนซีได้คิดบัญชีพิฆาตวิญญาณไปอีกครา!
จิ่วเยี่ยไม่อาจควบคุมตัวเองได้ชั่วขณะ เมื่อได้ลิ้มรสอันหอมหวานแล้วเขาจะยอมปล่อยไ
