ช้มันเข้าแล้วก็จะถูกครอบงำทั้งร่างกายและวิญญาณ สุดท้ายมันก็ไม่ใช่ของดีอะไร”
เจ้าสำนักวารีเมฆาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ “เจ้า…เจ้าต้องโกหกข้าเป็นแน่! เจ้าต้องโกหกข้าแน่…”
พิฆาตวิญญาณกล่าวเย้ยหยันว่า “มดปลวกเช่นเจ้ามันไม่มีค่าพอให้ข้าต้องกล่าววาจาโกหก”
“ของสิ่งนี้ไม่ได้มีประโยชน์ต่อแมวน้อยเลย ข้าจะเผามันเดี๋ยวนี้”
มู่เฉียนซีกล่าว “เช่นนั้นก็เผาเสียเถอะ”
กระดูกศักดิ์สิทธิ์ที่พวกเขาแย่งชิงกันก่อนหน้านี้นั้นไร้ประโยชน์เสียแล้ว เกรงว่ากระดูกหยกศักดิ์สิทธิ์ที่อยู่ในพระราชวังโบราณหนานหลิงต่างหากล่ะที่เป็นกระดูกศักดิ์สิทธิ์ของจริง
ภายใต้การแผดเผาของเปลวไฟของพิฆาตวิญญาณ วิญญาณที่สิงสถิตอยู่ในกระดูกศักดิ์สิทธิ์นั้นก็กำลังร้องโหยหวนด้วยความทุกข์ทรมาน
“ไว้ชีวิตข้าด้วย…ปล่อยข้าไปเถอะ! ข้าไม่อยากให้วิญญาณของข้าดับสลาย”
เจ้าพิฆาตวิญญาณผู้นี้เป็นคนที่ฟังคำขอร้องอ้อนวอนของคนอื่นเสียที่ไหนกันเล่า
เจ้าสำนักวารีเมฆาเองก็ได้รู้ความจริงแล้วว่าสิ่งที่เขาพูดนั้นเป็นความจริง ตอนนี้เขาจ้องมองไปที่สุ่ยโหรวด้วยความอาฆาตแค้น
“เจ้าเป็นบุตรสาวของข้า เหตุใดทำถึงทำร้ายข้า”
สุ่ยโหรวกล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือว่า “ข้าเปล่านะ! ท่านพ่อ
