ป็นเท่าทวี
“น่ารังเกียจเป็นที่สุด!”
“ทำตัวเย่อหยิ่งอยู่แต่ภายในกระดองเน่า ๆ ของพวกเจ้า คนของสำนักวารีเมฆาอย่างพวกเจ้ามันช่างไร้ประโยชน์เสียจริง!”
“……”
สีหน้าของมู่เฉียนซีในตอนนี้ดูเคร่งขรึมเป็นอย่างยิ่ง เกราะป้องกันนี้พังทลายลงยากยิ่ง หรือจะต้องให้จิ่วเยี่ยเป็นคนจัดการ
ในขณะนั้นเอง สุ้มเสียงเหี้ยมโหดก็พลันแว่วดังมา “โอ้! นี่นายท่านแมวน้อยต้องการทำลายสำนักหรือ? เรื่องแบบนี้หากข้าไม่ช่วยก็คงจะดูไม่ดีสักเท่าไร?”
เมื่อมู่เฉียนซีได้ยินสุ้มเสียงที่ตัวนางเองก็ไม่ค่อยอยากจะได้ยินเท่าใดนักดังขึ้น นางจึงกล่าว “วิญญาณพิฆาต นี่เจ้าตื่นขึ้นมาเร็วถึงเพียงนี้เชียวรึ”
“ก็ไอ้ของไร้ค่านั่นมันตื่นขึ้นแล้ว ข้าเองก็ต้องตื่นขึ้นด้วยสิ นายท่านแมวน้อย ตอนนี้ข้าเป็นทาสของเจ้า เจ้าจะให้ข้าทำอะไรก็ย่อมได้! เกราะป้องกันนี่จะให้ข้าทำลายมันก็ได้นะ สบายมาก ไม่เห็นจะต้องให้ไอ้ชั่วนั่นมาช่วยเลย” วิญญาณพิฆาตหัวเราะพลางกล่าว
มู่เฉียนซีกล่าว “เจ้าทำได้จริงๆ รึ?”
“แมวน้อย เจ้าสงสัยข้าเช่นนี้ ข้ารู้สึกโกรธมากนะ” สุ้มเสียงของวิญญาณอาฆาตแฝงไปด้วยความอันตราย
“เจ้าโกรธแล้วมันอย่างไรเล่า? อย่าลืมสัญญาระหว่างเราสิ”
พลันนั้นมู่เฉียนซีก็ชั
