ความโกรธแค้นเต็มประดา “ผู้หญิงคนนั้นพิลึกจริงเชียว? ลอบโจมตีมู่เฉียนซียังไม่พอ ยังหนีไปกับศัตรูอีก”
มู่เฉียนซีกล่าว “จะหนีก็หนีไป! ผู้หญิงที่พาสุ่ยโหรวหลบหนีไปก็คงไม่ได้มีจุดจบที่ดีกว่าสักเท่าไหร่หรอก”
เมื่อศึกในครั้งนี้สิ้นสุดลง ผู้คนที่รายล้อมอยู่รอบข้างต่างก็ประจักษ์ในพลังของมู่เฉียนซีกันถ้วนหน้า ครานี้ผู้ใดเลยจะกล้ารีดไถมู่เฉียนซีอีก
พวกเขาเหล่านั้นจึงอาศัยช่วงเวลาที่มู่เฉียนซียังไม่จัดการพวกตน รีบหนีออกไปด้วยความรวดเร็ว หลังจากนั้นก็ค่อยกลับมาคิดอีกครา
เมื่อไม่มีผู้ใดสร้างความวุ่นวายหรืออุปสรรคอีก มู่เฉียนซีจึงกล่าว “พวกเราก็ไปกันเถอะ! ซากปรักหักพังหนานหลิงกว้างใหญ่มาก พวกเราจะมามัวเสียเวลากับสถานที่เล็ก ๆ แห่งนี่ไม่ได้”
ตลอดการเดินทาง ผู้คนของสำนักต่าง ๆ ก็อดรู้สึกทอดถอนใจเสียมิได้ คำแนะนำในการจัดตั้งกลุ่มของเจ้าสำนักวารีเมฆานั้นถูกต้องเป็นที่สุด การที่ให้มู่เฉียนซีเป็นผู้นำกลุ่ม ไม่เพียงแต่จะได้รับของล้ำค่ามามากมาย ทว่ายังไม่ได้รับอันตรายใด ๆ อีกด้วย
ทว่าบัดนี้คนของสำนักวารีเมฆา ก็ไม่มีผู้ใดอยู่ในกลุ่มเลยสักคน
เมื่อได้รับของล้ำค่ามามากมาย ในที่สุดกลุ่มของมู่เฉียนซีก็หาพระราชวังหลังใหญ่โตม
