เฉย “ศิษย์น้อง ข้าไม่ต้องการของแบบนั้นหรอก”
เขามีความเชื่อมั่นว่าเขาสามารถบรรลุระดับภูติศักดิ์สิทธิ์ได้ด้วยตัวเอง และไม่ต้องพึ่งพาอาศัยสิ่งของเหล่านั้นแม้แต่น้อย
มู่เฉียนซีกล่าว “แต่ถ้าหากได้ครอบครอง มันก็ช่วยให้ศิษย์พี่เข้าใกล้ไปอีกก้าวหนึ่งนะ”
ปัง ปัง ปัง!
ก่อนที่พวกเขาจะเข้าไป อยู่ ๆ ก็มีคนจำนวนหนึ่งถูกโยนออกมา แล้วล้มกระแทกพื้นด้วยท่าทางน่าเวทนาเป็นอย่างยิ่ง
“เวรเอ้ย! ชักจะกำเริบเสิบสานเกินไปแล้ว! คนเหล่านั้นมีสิทธิ์อันใดกัน!”
“กว่าพวกเราจะหาพระราชวังหนานหลิงเจอ มันก็ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยนะ แต่เจ้าพวกสวะนั่นกลับไล่เราออกมา”
“……”
กลุ่มคนที่ถูกโยนออกมาก็พากันก่นด่าสาปแช่งกันยกใหญ่ จากนั้นพวกเขาจึงจะพบว่าภายนอกยังมีกลุ่มคนอีกจำนวนหนึ่งที่ยืนอยู่ไม่ไกล
พวกเขากล่าวด้วยท่าทางหงุดหงิดเป็นอย่างยิ่ง “มองอะไรของพวกเจ้า? อีกประเดี๋ยวพวกเจ้าก็จะถูกโยนออกมาเหมือนกันนั่นแหละ”
“พวกเจ้ารู้หรือไม่ว่าผู้ใดยึดครองอยู่ภายใน? พวกเขาคือสำนักกงสิง กองกำลังระดับสี่หนึ่งเดียวในอาณาเขตหนานหลิง ยังมีศิษย์ของกองกำลังระดับสาม ขั้นมหาจักรพรรดิแห่งภูตระดับเก้าอีกหลายคนด้วย พวกเขาไม่ยอมแบ่งให้ผู้ใดแม้แต่คนเดียว ไม่ว่าจะบุก
