มู่เฉียนซีกล่าว “ข้าบอกให้พวกเจ้าไปได้แล้วอย่างนั้นเหรอ?”
“เจ้า…นี่เจ้าจะเอาเช่นไร?”
มู่เฉียนซีกล่าว “สมุนไพรวิญญาณที่นี่ยังมีอีกไม่น้อย อยู่เก็บสมุนไพรวิญญาณก่อน หากยังเก็บไม่หมด พวกเจ้าก็อย่าคิดว่าจะจากไปได้เด็ดขาด”
สิ่งที่มู่เฉียนซีคิดก็คือจับผู้แข็งแกร่งเหล่านี้มาเป็นแรงงานเก็บสมุนไพร เช่นนี้จะมีประสิทธิภาพมากกว่า
“เจ้าอย่าได้ทำเกินไปนัก อย่าทำเหมือนพวกข้าเป็นกุลีนะ”
มู่เฉียนซีกล่าว “พวกเจ้าไม่อาจปฏิเสธได้”
“แต่หากว่าข้าไม่ทันระวัง ลงมือกำจัดพวกเจ้าทิ้งลงบึงน้ำ เกรงว่าสำนักของพวกเจ้าก็คงจะไม่รู้กระมังว่าเป็นฝีมือผู้ใด” มู่เฉียนซีกล่าวจริงจัง
พวกเขาได้ยินเช่นนี้ก็รู้สึกเสียวสันหลังวาบ “ตกลง! พวกเราจะทำ”
ก็แค่เก็บสมุนไพรวิญญาณไม่ใช่หรอกหรือ ไม่มีอะไรเกินความสามารถหรอก!
หลังจากนั้นพวกเขาก็พากันเก็บสมุนไพรวิญญาณในบึงน้ำนี้ต่อ แต่พวกเขาไม่ทันระมัดระวัง จมดิ่งลงไปอีกครั้ง
“ช่วยด้วย!”
“ช่วยด้วย!”
ครั้งนี้แม้แต่สหายร่วมสำนักก็ไม่กล้าช่วยแล้ว คนอื่น ๆ ยิ่งไม่เต็มใจที่จะช่วย
เว้นเสียแต่คนโง่เขลาเท่านั้นที่ช่วยคนเหล่านี้!
สุ่ยโหรวแสดงท่าทางอย่างคนทำอะไรไม่ถูก และกล่าวออกมาด้วยท่าทางเสียใจเสียเต็มประดาว่า “
