ต่น้อย”
สุ่ยโหรวกล่าวเพื่อปกป้องคนอื่น “แม่นางมู่ เจ้าพูดเช่นนี้ก็ไม่ถูก พวกเราเป็นกลุ่มเดียวกัน จะมาบอกว่าเป็นตัวถ่วงได้อย่างไรกัน เจ้าจะอาศัยความแข็งแกร่งของตัวเองมากล่าววาจาเช่นนี้ไม่ได้นะ!”
มู่เฉียนซีกล่าวน้ำเสียงเย็นชาว่า “เจ้าหยุดพูดจาไร้สาระได้แล้ว”
สุ่ยโหรวได้ยินเช่นนี้ก็ตกใจผงะไปครู่หนึ่ง นางกล่าวด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจว่า “ขะ ข้า ข้าก็แค่รู้สึกว่าแม่นางมู่ทำเกินไป เกรงว่าจะมีคนไม่พอใจ เมื่อถึงตอนนั้นมันจะส่งผลกระทบต่อกลุ่มของเรานะ”
“เจ้าคิดมากไปแล้ว!” มู่เฉียนซีกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
มู่เฉียนซีกล่าวต่อ “ออกเดินทางเถอะ!”
พวกเขาเดินอยู่ในซากปรักหักพังแห่งนี้อยู่นานมาก และไม่ได้เจอสิ่งใดเลย “ที่แห่งนี้คือซากปรักหักพังหนานหลิงจริงเหรอ อย่าพูดถึงของล้ำค่าเลย แม้แต่ต้นไม้ใบหญ้าสักต้นก็ไม่มี” หั่วห้าวหยู่กล่าว
.
