เมื่อฉู่หลีได้ยินคำพูดของมู่เฉียนซี เขาก็ไม่เกิดความสงสัยแต่อย่างใด
อู๋ตี้กล่าว “นายท่าน กำจัดแมลงน่ารังเกียจเหล่านี้เลย”
เสี่ยวหงกล่าว “แมลงพวกนี้สำหรับนายท่านแล้วไม่ได้ต่างอะไรกับพวกมดปลวกเลย”
ผู้อาวุโสเจ็ดและพวกไม่รู้ว่ามู่เฉียนซีคิดจะทำสิ่งใด สถานการณ์เช่นนี้แล้วยังไม่หนีอีก พวกเขาต้องตายเป็นแน่
สุดท้ายแล้วพวกเขาเห็นมู่เฉียนซีเอาหม้อยาออกมา บริเวณรอบ ๆ ล้วนแต่เป็นแมลงทั้งสิ้น นี่นางจะปรุงยาตอนนี้อย่างนั้นเหรอ?
บ้าไปแล้ว!
“ฉู่หลี!” ผู้อาวุโสเจ็ดตะโกนขึ้นด้วยความร้อนใจ
สุดท้ายฉู่หลีกลับกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า “ศิษย์น้องหญิงมีแผนการอยู่ในใจแล้ว”
ผู้อาวุโสเจ็ดยิ่งร้อนอกร้อนใจเข้าไปใหญ่ “ปล่อยให้เป็นเช่นนี้ต่อไปไม่ได้นะ!”
มู่เฉียนซีจับแมลงมาได้ตัวหนึ่งแล้ว การรีบปรุงยาฆ่าแมลงออกมาให้ได้นั้น ไม่ใช่เรื่องยากสำหรับนาง
นางจุดไฟขึ้น และเริ่มทำการปรุงยา
หลังจากที่ปรุงยาเสร็จ ก็เป็นเวลาเดียวกับที่แมลงตัวหนึ่งได้กัดเข้าที่คอของผู้อาวุโสเจ็ด
พรวด! ผู้อาวุโสเจ็ดกระอักเลือดคำโตออกมา
“แย่แล้ว! ท่านผู้อาวุโสเจ็ดถูกพิษเข้าแล้ว!”
และตอนนี้มู่เฉียนซีก็บรรจุยาใส่ขวดเรียบร้อยแล้ว จากนั้นนางก็โยนขวดยาออกไปพลางตะโกนว่า “มังกรวารีทำลาย!”
แกร๊ง!
เมื่อขวดยาแตกกระจาย แมลงเหล่านั้นก็เผ่นบินหนีไม่กล้าเข้าใกล้พวกเขาแล้ว
ความรู้สึกของแมลงเหล่านี้บอกกับพวกมันว่าอันตรายมาก ต้องหนี แต่มู่เฉียนซีกลับกล่าวเสีย
