งขรึมว่า “คิดจะหนีเหรอ ฝันไปเถอะ!”
มู่เฉียนซีโยนขวดยาฆ่าแมลงออกไปหลายขวด ฉู่หลีรับขวดยาไปเป็นคนแรก
ส่วนอีกสามคนยังอยู่ในความตื่นตระหนก พวกเขากล่าวว่า “ศิษย์น้องมู่ ท่านผู้อาวุโสเจ็ดโดนพิษแล้ว จะทำเช่นไรดี ยาลูกกลอนแก้พิษก็ใช้ไม่ได้ผล”
ฟึ่บ! เข็มยาเข็มหนึ่งพุ่งปักเข้าที่คอของผู้อาวุโสเจ็ด มู่เฉียนซีกล่าว “ก็แค่พิษเล็ก ๆ น้อย ๆ เท่านั้น จัดการปัญหานี่ก่อน”
“ตกลง!”
ในที่สุดพวกเขาก็เข้าใจในฤทธิ์ของยาฆ่าแมลงนี้แล้วว่ายอดเยี่ยมเพียงใด แมลงที่บินไล่ตามพวกเขาเหล่านี้ ตอนนี้ถูกพวกเขาไล่จนบินว่อนหนีเตลิดไปแล้ว
บางตัวก็ตายจนไม่รู้ว่าจะต้องตายเช่นไรแล้ว
สุดท้าย มู่เฉียนซีก็เหลือแมลงเอาไว้เพียงแค่ตัวเดียว
และแล้วก็จัดการไปได้เช่นนี้ ช่างน่าเหลือเชื่อเกินไปแล้ว
“ไปดูอาการผู้อาวุโสเจ็ด”
แมลงเหล่านี้เป็นแมลงพิษ หลังจากที่ตรวจดูอาการของผู้อาวุโสเจ็ดเสร็จแล้ว มู่เฉียนซีก็เริ่มเอายาให้เขากิน
ไม่นานนักผู้อาวุโสเจ็ดก็ฟื้นขึ้นมา
ส่วนแมลงที่ไล่ตามพวกเขานั้นได้อันตรธานหายไปหมดแล้ว
“นี่มันเกิดอะไรขึ้น?”
ศิษย์พี่คนหนึ่งกล่าวขึ้นด้วยความตื่นเต้นว่า “ท่านผู้อาวุโสเจ็ด คืออย่างนี้ขอรับ ศิษย์น้องมู่นาง…”
ผู้อาวุโสเจ็ดกล่าวด้วยความไม่อยากจะเชื่อว่า “นี่มัน นี่มัน…”
เขามองไปที่มู่เฉียนซีและกล่าวว่า “สาวน้อย เจ้าเป็นนักปรุงยา เจ้า…นึกไม่ถึงเลยว่าเจ้าจะเป็นนักปรุงยา”
มู่เฉียนซีกล่าว “ใช่!”
ต่อให้เป็นนักปรุงยาก็ไม่ม
