ีทางกำจัดแมลงของจอมภูตแมลงวิญญาณไปได้อย่างง่ายดายเช่นนี้ ผู้อาวุโสเจ็ดคิดในใจ ผู้วิปริตผู้นี้โผล่มาจากไหนกันแน่
มู่เฉียนซีกล่าว “ในเมื่อผู้อาวุโสเจ็ดไม่เป็นอะไรแล้ว เช่นนั้นเราก็ไปจับจอมภูตแมลงวิญญาณนั่นกันเถอะ!”
“ดี!”
มู่เฉียนซีปล่อยแมลงตัวนั้นออกมา เหล่าสหายของมันตายหมดแล้ว มันต้องเกรงกลัวและต้องกลับไปหาเจ้านายของมันแน่นอน
และด้วยวิธีนี้เอง มู่เฉียนซีก็จะหาจอมภูตแมลงวิญญาณนั้นเจอ
“ตามไป!”
พวกเขาตามไปอย่างระมัดระวัง ชายคนหนึ่งสวมชุดคลุมยาวสีดำยื่นมือไปจับแมลงตัวนั้น
ในเงามืด เขาเผยสีหน้าประหลาดใจออกมา “เป็นไปได้ยังไง มีเพียงเจ้าตัวเดียวเหรอที่รอดมาได้? นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่”
แม้ว่าแมลงนี้จะบอกข้อมูลบางอย่างกับเขาได้ แต่เรื่องราวที่ซับซ้อนนั้นมันไม่อาจแสดงออกมาให้เขาเข้าใจได้
น้ำเสียงอันเย็นชาเสียงหนึ่งดังขึ้น “ง่ายมาก ก็ถูกกำจัดไปจนสิ้นแล้วอย่างไรล่ะ!”
ผู้อาวุโสเจ็ดกล่าวเสียงเย็นชาว่า “สำนักลั่วเยว่กับจอมภูตแมลงวิญญาณไม่เคยมีปัญหาบาดหมางใจอันใดกันมาก่อน เหตุใดเจ้าถึงได้ลอบโจมตีพวกข้าเช่นนี้”
พวกเขาได้ห้อมล้อมจอมภูตแมลงวิญญาณผู้นี้เอาไว้แล้ว จอมภูตแมลงวิญญาณตกใจผงะไปเล็กน้อย ก่อนจะกล่าวด้วยความตกใจว่า “นึกไม่ถึงเลยว่าจะเป็นพวกเจ้า”
ฉู่หลีกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า “กลับไปรับโทษที่สำนักลั่วเยว่เถอะ!”
“ฝันไปเถอะ!” จอมภูตแมลงวิญญาณกล่าว
เขาคิดจะหนี ทว่า ความเร็วของมู่เฉียนซีนั้นเร็
