ทันทีที่อู๋ตี้ออกมาก็ทำให้ศิษย์ของปรมาจารย์หวงตกตะลึงพรึงเพริดจนวิ่งเตลิดหนีไป จะเอาอารมณ์ที่ไหนมารับมือกับหลิ่วซู่และพวกกันเล่า
ปรมาจารย์หวงตกใจจนนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง มู่เฉียนซีกล่าวเตือนว่า “ตั้งใจหน่อยสิ! อยากจบชีวิตแล้วหรืออย่างไร”
ปรมาจารย์หวงโกรธเกรี้ยวจนแทบจะกระอักเลือดออกมา เขากล่าวเสียงขรึมว่า “สาวน้อย เจ้ารนหาที่ตาย!”
ตูม เปรี้ยง เปรี้ยง!
พยายามต่อสู้ดิ้นรนมาตั้งนาน แต่ความเป็นจริงกลับบอกเขาว่า คนที่รนหาที่ตายนั่นก็คือเขาเอง!
“ทักษะโยวจั๋ว!”
ตูม!
ปรมาจารย์หวงถูกโจมตีจนร่างกระเด็นลอยออกไป พลางกระอักเลือดคำโตออกมา
เขาจ้องมองไปที่มู่เฉียนซี ทั้งรู้สึกหวาดกลัวและรู้สึกโกรธเกรี้ยวในเวลาเดียวกัน
“เจ้า…เจ้าจะฆ่าข้าไม่ได้นะ มิเช่นนั้นสำนักวารีเมฆาไม่มีทางปล่อยสำนักลั่วเยว่ไปแน่”
เมื่อเทียบกับความแข็งแกร่งโดยรวมของสำนักแล้ว สำนักวารีเมฆานั้นแข็งแกร่งกว่ามาก
หลิ่วซู่เองก็กลัวว่ามู่เฉียนซีจะวู่วาม เขาจึงกล่าวว่า “ศิษย์น้องมู่ หากยิ่งสร้างความขัดแย้งระหว่างสำนักมันจะยิ่งวุ่นวายเข้าไปใหญ่ ปรมาจารย์ผู้นี้เป็นถึงนักปรุงยาแห่งสำนักวารีเมฆา สถานะของเขาไม่ธรรมดาแน่นอน”
ปรมาจารย์หวงกล่าว “นับว่าเจ้าหนุ่มอย่างเจ้ายังรู้จักคิด ข้าเป็นถึงนักปรุงยาอันดับสองแห่งสำนักวารีเมฆา! หากตรวจสอบรู้ว่าศิษย์สำนักลั่วเยว่เป็นคนลงมือฆ่าข้า พวกเจ้าก็รอคอยเคราะห์ร้ายได้เลย!”
มู่เฉียนซีกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบว
