่า “ใครบอกว่าข้าจะฆ่าเจ้ากันล่ะ!”
รักษาชีวิตเอาไว้ได้ เขาก็โล่งใจไปเปลาะหนึ่ง
มู่เฉียนซีกล่าวต่อว่า “เพียงแต่ว่า พวกเจ้าปล้นข้า พวกเจ้าก็ต้องชดใช้ให้ข้าสักหน่อย เอาของมีค่าของพวกเจ้าออกมาให้หมด”
“เจ้าว่าอะไรนะ?” ปรมาจารย์หวงเบิกตากว้างพลางอุทานออกมาด้วยความตกใจ
มู่เฉียนซียิ้มพลางกล่าว “พูดง่าย ๆ ก็คือปล้นนั่นแหละ! หรือว่าพวกเจ้าเป็นฝ่ายปล้นข้าได้ฝ่ายเดียว ข้าปล้นพวกเจ้าไม่ได้อย่างนั้นเหรอ?”
“ไม่มีทาง!”
“ไม่มีทางอย่างนั้นเหรอ!” ในตอนนี้กระบี่มังกรเพลิงได้วางทาบลงบนคอเขาแล้ว
หากเป็นกระบี่ธรรมดาทั่วไปจะเย็นยะเยือก แต่พลังธาตุอัคคีของกระบี่เล่มนี้ได้แผดเผาผิวหนังของเขาภายในชั่วพริบตา
“ฆ่าเจ้าไปก็วุ่นวายเปล่า ๆ แต่มันมีคำหนึ่งที่เขาเรียกกันว่าฆ่าทำลายซากศพและกำจัดร่องรอย! อีกอย่างเจ้าก็ถูกผู้ที่มีพลังขั้นมหาจักรพรรดิแห่งภูตระดับหนึ่งอย่างข้าฆ่า เกรงว่าในแดนซวนเทียนแห่งนี้คงจะมีแค่ไม่กี่คนกระมังที่เชื่อ!”
ปรมาจารย์หวงเหงื่อเย็นไหลพรากด้วยความหวาดกลัว เขากล่าวอย่างร้อนรน “ข้าให้! ข้าจะให้เจ้าทุกอย่าง จะ…เจ้า เจ้าอย่าได้วู่วามลงมือเชียว!”
ปรมาจารย์หวงมอบของทั้งหมดให้มู่เฉียนซีด้วยความเจ็บปวดใจ มู่เฉียนซีมองไปที่ศิษย์สามคนนั้นของเขาพลางกล่าว “พวกเจ้าล่ะ?”
“ให้ ๆ ข้าให้แล้ว!”
“นี่ของข้า รับรองไม่มีแอบเอาไว้อีกแล้ว”
“……”
ท่านอาจารย์ของพวกเขายอมจำนนแล้ว แล้วพวกเขาสามคนจะกล้าขัดขืนได้อย่างไรกัน
