เล่า
มู่เฉียนซีเก็บของของพวกเขาด้วยท่าทางที่สงบ จากนั้นก็กล่าวว่า “เสื้อผ้าของอาจารย์พวกเจ้าก็มีค่ามากนะ พวกเจ้าลงมือถอดออกเร็วเข้า!”
ฮะ! พวกเขาแต่ละคนอุทานขึ้นด้วยความตกใจ พลางจ้องไปที่มู่เฉียนซีอย่างตกตะลึง
อู๋ตี้กล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า “เป็นอะไรไปล่ะ หรือจะให้นายท่านของข้าต้องพูดอีกรอบฮะ”
“ไม่กล้าขอรับ ไม่กล้า!”
“ไม่กล้าขอรับ พวกเราไม่กล้า!”
สุดท้าย พวกเขาก็ถอดเสื้อผ้าของปรมาจารย์หวงออกจริง ๆ
ปรมาจารย์หวงตะคอกด้วยความโกรธเกรี้ยวว่า “นี่พวกเจ้าจะทำอะไร หยุดเดี๋ยวนี้นะ”
“ท่านอาจารย์ ขอโทษด้วยขอรับที่ต้องล่วงเกิน”
มู่เฉียนซีกล่าว “อย่าให้เหลือแม้แต่ชิ้นเดียว มิเช่นนั้น…”
และแน่นอนว่ามู่เฉียนซีไม่อยากเห็นเจ้าเฒ่าผู้นี้เปลือยกาย ฮวาเจี้ยนและชายอีกสามคนก็ดูเก้ ๆ กัง ๆ
นี่เป็นครั้งแรกที่พวกเขาเห็นมู่เฉียนซีเล่นตลกได้อย่างโหดร้ายเช่นนี้!
เสื้อผ้าของปรมาจารย์หวงถูกถอดออกมาจนหมด ตัวเขาเปลือยเปล่าจนหนาวสั่น เขาอับอายขายหน้าจนแทบจะมุดแผ่นดินหนี
ช่วยไม่ได้จริง ๆ เพราะที่แห่งนี้ไม่มีอะไรเลย แม้แต่ใบไม้สักใบก็ไม่มี
มู่เฉียนซีกล่าว “พวกเจ้าก็ด้วย ถอดออกมาให้หมด!”
ฮะ!
มู่เฉียนซีไม่ทันพูด พวกเขาก็ดูเหมือนจะรู้ตัวว่าต้องทำเช่นไร
หลังจากที่พวกเขาถอดออกจนหมด มู่เฉียนซีก็กวัดแกว่งกระบี่ไปมาสองสามครั้ง เปลวไฟพุ่งออกไปแผดเผาเสื้อผ้าเหล่านั้นทั้งหมดสิ้น
พวกเขากล่าวด้วยความโศกเศร้าเสียใจว่า “ฮือ ๆ ๆ!
