ว เจ้าต้องทำความรู้จักมักคุ้นกับนางเอาไว้ให้มาก อย่าได้ล่วงเกินนางเป็นอันขาด”
หลิ่วซู่พยักหน้าพลางกล่าวว่า “ท่านพ่อ ลูกเข้าใจแล้วขอรับ”
ในเมืองเฟิงหุยมีท่านเจ้าเมืองเป็นผู้สนับสนุน ย่อมไม่มีผู้ใดกล้าขวางทางแน่นอน
วันต่อมา ท่านเจ้าเมืองหลิ่วกลัวว่าจะเกิดเรื่องกับพวกเขาอีก จึงจะส่งคนให้คอยคุ้มกันพวกเขาไปส่งที่สำนักลั่วเยว่
แต่สุดท้ายก็ถูกปฏิเสธจากมู่เฉียนซี มู่เฉียนซีกล่าว “ไม่ต้องยุ่งยากถึงเพียงนั้นหรอกเจ้าค่ะ!”
หากมีคนกล้าลงมือแล้วละก็ คนที่ซวยย่อมไม่ใช่พวกเขาอยู่แล้ว
หลิ่วซู่ไม่ค่อยได้พูดคุยหรือไปมาหาสู่กับมู่เฉียนซีมากเท่าไรนัก แต่เขารู้ว่านางไม่ใช่คนเย่อหยิ่งแน่นอน
เขากล่าว “ท่านพ่อ ไม่ต้องหรอกขอรับ!”
และในขณะที่พวกเขานั่งสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ท่องนภาออกจากเมืองเฟิงหุย ก็มีสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ท่องนภาที่ระดับสูงกว่ามาขวางพวกเขาไว้
กลางอากาศไม่ใช่ที่ที่เหมาะกับการต่อสู้ ดังนั้นมู่เฉียนซีและพวกจึงต้องลงมาบนพื้นดิน
และคนที่ขวางพวกเขาแน่นอนว่าเป็นกลุ่มคนของปรมาจารย์หวงนั่นเอง เป็นคนกลุ่มเดิม ไม่ได้เรียกกองกำลังสนับสนุนมาแต่อย่างใด ช่างมั่นใจในความแข็งแกร่งของตัวเองมากเกินไปแล้วจริง ๆ!
ปรมาจารย์หวงกล่าว “สาวน้อย ออกจากเมืองเฟิงหุยแล้ว ข้าก็อยากจะรู้นักว่าใครจะปกป้องเจ้าได้อีก!”
“นึกไม่ถึงเลยว่าเจ้าจะกล้าถีบข้า ข้าจะทำให้เจ้าได้เห็นดี”
“……”
อย่างไรเสีย วันนี้พวกเขาก็ตั้งใจที่ระบายความคับแค้นใจ
