านเจ้าเมืองหลิ่วมากนะเจ้าคะที่ช่วยเหลือ”
“เจ้ามากับหลิ่วซู่ อีกอย่างเจ้าก็ศิษย์ร่วมสำนักของหลิ่วซู่ด้วย เรื่องเล็กน้อยแค่นี้ ไม่ต้องขอบคุณหรอก เรามานั่งคุยกันสักหน่อยได้หรือไม่?”
“ได้เจ้าค่ะ!”
ท่านเจ้าเมืองหลิ่วกล่าวถามอย่างตรงไปตรงมาว่า “เจ้ารู้จักกับคุณชายโม่ด้วยเหรอ?”
“รู้จักเจ้าค่ะ!”
“ไม่รู้ว่าคุณชายโม่วางแผนจะเปิดหอหมอปีศาจที่เมืองเฟิงหุยหรือไม่?”
มุมปากของมู่เฉียนซีกระตุกขึ้นเล็กน้อย นางรู้ดีว่าที่ท่านเจ้าเมืองหลิ่วช่วยนางนั้นไม่ใช่เพียงเพราะว่านางเป็นศิษย์ร่วมสำนักของหลิ่วซู่เท่านั้น แต่สาเหตุหลัก ๆ ก็คงเป็นเพราะว่านางรู้จักกับคุณชายโม่แห่งหอหมอปีศาจ
มู่เฉียนซีกล่าวว่า “เรื่องนี้ข้าไม่แน่ใจเหมือนกัน แต่หากท่านเจ้าเมืองยินดีต้อนรับหอหมอปีศาจ เช่นนั้นข้าจะพูดกับโม่ซวนให้มาเปิดหอหมอปีศาจที่นี่ก็แล้วกัน”
“ท่านเจ้าเมืองหลิ่วคิดเช่นไร?”
ท่านเจ้าเมืองหลิ่วเองก็คิดไม่ถึงเหมือนกันว่าจะราบรื่นเช่นนี้ เขากล่าว “เจ้าพูดกับเขาได้จริง ๆ เหรอ?”
“ได้แน่นอน เมื่อถึงตอนนั้นคงต้องรบกวนท่านเจ้าเมืองหลิ่วให้ความช่วยเหลือด้วย แล้วหอหมอปีศาจจะปฏิบัติต่อท่านเจ้าเมืองหลิ่วเป็นอย่างดี”
“ต้องช่วยเหลือแน่นอนอยู่แล้ว!”
ทั้งสองพูดคุยกันอย่างราบรื่นมาก หลังจากที่ท่านเจ้าเมืองหลิ่วกลับจวนไป เขาก็กล่าวกับหลิ่วซู่ว่า “หลิ่วซู่ ศิษย์น้องของเจ้าผู้นั้นไม่ธรรมดาเลย พูดจาฉะฉาน นิ่งสงบมีความเป็นผู้บังคับบัญชาในตั
