“ราคาประมูลเริ่มต้นอยู่ที่หนึ่งล้านหยกซวนระดับสูง ประมูลแต่ละครั้งต้องเพิ่มไม่ต่ำกว่าหนึ่งแสนหยกซวน เรามาเริ่มประมูลได้!”
ทันทีที่พิธีกรประมูลกล่าวจบ ก็มีคนเพิ่มราคาขึ้นทันที
“หนึ่งร้อยหนึ่งล้าน!”
“หนึ่งร้อยสิบล้าน!”
“……”
ฮวาเจี้ยนอดที่จะกล่าวออกมาไม่ได้ว่า “นายน้อยหลิ่ว ที่นี่เป็นถิ่นของเจ้า ไม่รู้ว่าเจ้าจะมีหยกซวนประมูลมาสักขวดหรือไม่”
หลิ่วซู่กล่าว “ข้าไม่มีความเห็น”
“ศิษย์น้องมู่เองก็ไม่ได้คิดจะประมูล” หลิ่วซู่กล่าวต่อ
“ข่าวที่ข้าได้รับรายงานมาวันนี้ไม่มีการประมูลของยาขั้นศักดิ์สิทธิ์ และหากว่ามีจริง ๆ เหตุใดถึงไม่ประกาศแจ้ง เรื่องนี้มันแปลกเกินไปแล้ว!” ฮวาเจี้ยนอามือลูบคางพลางกล่าว
ไม่ว่าอย่างไรการเงินของพวกเขาในวันนี้ก็ไม่อาจประมูลได้
หลังจากการประมูลยาลูกกลอนขั้นศักดิ์สิทธิ์สิบขวดเสร็จสิ้น แม้ว่าจะหักค่าของประมูลที่นางประมูลไปแล้ว แต่นางก็ยังคงมีรายได้กลับมาหลายสิบล้านหยกซวน
โม่ซวนรู้ว่านักปรุงยาทำเงินได้เก่งกาจมาก แต่คนตรงหน้าเขาผู้นี้เก่งกาจกว่านักปรุงยาเหล่านั้นมากนัก
และหลังจากที่เสร็จสิ้นการประมูลยาลูกกลอนขั้นศักดิ์สิทธิ์ไป การประมูลของชิ้นต่อไปก็ดูน่าเบื่อเล็กน้อย
ไม่นานนัก ของประมูลชิ้นสุดท้ายก็ถูกยกขึ้นมาวาง
พิธีกรประมูลกล่าว “ต่อไปจะเป็นการประมูลของชิ้นสุดท้ายแล้ว”
ผ้าไหมสีแดงถูกเปิดออก เป็นใบไม้ใบหนึ่งที่ถูกวางไว้ในภาชนะผลึกใส
ทุกคนเห็นเช่นนี้ก็เกิดความโกลาหลขึ้น “
