ชายชราผู้หนึ่งกำลังขอร้องอ้อนวอนชายหนุ่มผู้หนึ่งให้รับเขาเป็นศิษย์ ภาพเช่นนี้ดู ๆ ไปแล้วช่างแปลกตายิ่งนัก
โม่ซวนมองมู่เฉียนซีด้วยความตื่นตะลึง นางทำได้จริง ๆ ด้วย
มู่เฉียนซีมองชายชราเหล่านี้ และกล่าวว่า “ข้าหลอมยาเสร็จแล้ว ทุกท่านแยกย้ายกลับกันได้แล้ว ข้าต้องขอตัวไปพักผ่อนก่อน”
กล่าวจบ มู่เฉียนซีก็ไปทันที ส่วนคนกลุ่มนี้ทำได้เพียงมองตามแผ่นหลังของนางไปด้วยความตกตะลึงพรึงเพริด
จากไปง่าย ๆ เช่นนี้เลยอย่างนั้นเหรอ พวกเขาขอร้องอ้อนวอนขอเป็นศิษย์ด้วยความตื่นเต้น เขาไม่เห็นหรืออย่างไร?
ทำเช่นนี้ช่างทำให้พวกเขารู้สึกเศร้าเสียใจยิ่งนัก!
อย่างไรเสียมู่เฉียนซีก็ไม่ได้สนใจพวกเขาแล้ว พวกเขายืนอยู่หน้าประตูหอหมอปีศาจมองดูด้วยความเศร้าใจ
จากนั้น พวกเขาก็พบว่าโม่ซวนเองก็ยืนตกใจอยู่ข้าง ๆ เช่นกัน พวกเขาจึงพุ่งเข้าไปห้อมล้อมโม่ซวนทันที
“เจ้าหนุ่มตระกูลโม่ ข้ารู้นะว่าเจ้ากับท่านหมอปีศาจสนิทสนมกัน”
“นี่ ๆ ๆ ท่านหมอปีศาจท่านนั้นเขา…”
“……”
โม่ซวนได้รับการปฏิบัติด้วยความสนิทสนมจากบรรดานักปรุงยาเหล่านี้ขึ้นทันใด ด้วยเหตุนี้เขาก็เริ่มใช้วิธีการล่อลวงพวกนักปรุงยาเหล่านี้ทันที
ช่วยไม่ได้ สูตรยามีมากมายนัก!
สุดท้ายกองกำลังของหอหมอปีศาจจึงเป็นที่โด่งดังเป็นอันดับหนึ่งในอาณาเขตหนานหลิง ต่อไปคงไม่เกิดเรื่องวุ่นวายขึ้นแล้ว
หลังจากที่มอบหมายภาระหน้าที่เสร็จแล้ว มู่เฉียนซีกล่าวว่า “ข้าต้องกลับสำนักแล้ว เจ้ากินยาตาม
