โม่ซวนได้ยินเช่นนี้ก็ตื่นตกใจ “ราชาพิษหนานหลิงแก้พิษได้แล้ว”
มู่เฉียนซียิ้มพลางกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า “ตอนนี้เขายังมีความสุข แต่ประเดี๋ยวเขาจะต้องร้องไห้อย่างน่าสังเวชแน่นอน”
มู่เฉียนซีลงไปด้านล่างอีกครั้ง ชายชราผู้นั้นกล่าวว่า “พิษกระจอก ๆ ของเจ้าทำอะไรข้าไม่ได้หรอก ที่เรียกว่าหมอปีศาจ ก็ไม่ได้เก่งกาจสักเท่าไรเลย”
“ข้าไม่มีทางปล่อยเจ้าไปแน่ เจ้าหนุ่ม ข้าฝากไว้ก่อนเถอะ!”
ไม่นานนักราชาพิษหนานหลิงก็ได้อันตรธานหายไป เนื่องจากการก่อเรื่องนี้ของเขาทำให้หลาย ๆ คนต่างห้อมล้อมมุงดูด้วยความแปลกใจ
“ราชาพิษหนานหลิงกลัวหมอปีศาจ เผ่นหนีไปแล้วอย่างนั้นเหรอ”
“เป็นไปไม่ได้! ราชาพิษหนานหลิงคงจะไม่ได้ขี้ขลาดตาขาวถึงเพียงนั้นหรอก”
“……”
มู่เฉียนซียืนรออยู่ด้านข้างด้วยท่าทางเกียจคร้าน
โม่ซวนกล่าวถามว่า “ราชาพิษหนานหลิงต้องมีอุบายอื่นเป็นแน่ เฉียนซี เจ้าต้องระวังให้มากนะ”
มุมปากของมู่เฉียนซียกยิ้มเล็กน้อย “โม่ซวน หากเป็นเรื่องอื่น ข้าก็มีความกังวลเล็กน้อย แต่เรื่องพิษ ข้ามีความมั่นใจมากเชียวล่ะ”
นางคือหมอปีศาจ เป็นเจ้านายของหม้อเทพนิรันดร์ จะรับมือกับนักพิษคนหนึ่งไม่ได้ได้อย่างไรกันเล่า
ราชาพิษหนานหลิงไปไวมาไวมาก!
อยู่ ๆ ของบางอย่างสีดำส่งกลิ่นเหม็นเน่าก็ถูกขว้างลงตรงหน้าประตูหอหมอปีศาจ
น้ำเสียงของราชาพิษหนานหลิงดังขึ้น “เจ้าหนุ่ม เจ้าแทนตัวเองว่าหมอปีศาจไม่ใช่เหรอ เจ้าคิดว่าตัวเองเก่งกาจมากนักเหร
