แสงเย็นวาบผ่านดวงตาของมู่เฉียนซี “เป่ยกงจั๋วกำลังทำสิ่งใดอยู่?”
โม่ซวนกล่าว “ดูเหมือนว่าจะเกิดเรื่องบางอย่างขึ้นกับองค์รัชทายาทเป่ยกง ตอนนี้เก็บตัวอยู่ในสถานที่ลับของราชวงศ์เป่ยกง”
สถานที่เช่นนั้นไม่ใช่สิ่งที่คนข้างกายจะสืบเจอได้ง่าย ๆ
เป่ยกงจั๋วอาศัยร่างของเสี่ยวไป๋กลับมายังแดนซวนเทียน ทั้งสองมีรูปร่างหน้าตาที่เหมือนกันมาก เกรงว่าคงจะไม่มีผู้ใดสงสัย
มู่เฉียนซีกล่าว “ข่าวนี้สำคัญต่อข้ามาก”
มู่เฉียนซีคิดในใจ ‘เสี่ยวไป๋ไม่มีทางแพ้ให้เป่ยกงจั๋วแน่นอน ข้าเชื่อ’
โม่ซวนกล่าว “องค์รัชทายาทเป่ยกงเป็นคนนิสัยโหดเหี้ยม ยากที่จะรับมือได้! หากแม่นางมู่มีความแค้นส่วนตัวกับเขา แม่นางมู่จะต้องระวังและใจเย็น ๆ!”
“ข้ารู้นิสัยเขาดีกว่าเจ้า ข้าย่อมรู้ดีว่าเขาเป็นคนเช่นไร”
“วันพรุ่งหอหมอปีศาจจะเปิดแล้ว จำเป็นต้องเปิดรับสมัครนักปรุงยา เอาสิ่งนี้ไป แล้วพวกเขาจะยอมแต่โดยดี”
มู่เฉียนซีเตรียมสูตรยาเอาไว้มากมาย มีทั้งสูตรยาขั้นสวรรค์ และสูตรยาขั้นศักดิ์สิทธิ์มากมาย และสูตรยาเหล่านี้ล้วนแต่เป็นสูตรยาที่หายสาบสูญไปนานมากแล้ว
นี่เป็นครั้งแรกที่โม่ซวนเห็นเช่นนี้ เขากล่าวด้วยความตกใจว่า “นี่มัน…นี่มันมากเกินไปแล้ว”
“ในเมื่อเราอยากได้กำลังคน ก็ต้องลงทุนสักหน่อย หากไม่พอข้ายังมีอีก”
โม่ซวนในฐานะที่เป็นนักปรุงยา ตอนนี้ใจเขาเต้นแรงขึ้นแล้ว
เกิดมาชาตินี้เขาเพิ่งจะเคยเห็นเป็นครั้งแรกที่มีคนเอาสูตรยาล้ำค่ามากมายเช่นนี้ม
