การรักษานั้นของนางอีก!
สีหน้าของมู่เฉียนซีเคร่งขรึมขึ้น นางกล่าว “เจ้าต่างหากตัวประหลาด! เจ้าบอกว่าจะประลองฝีมือกับข้าไม่ใช่เหรอ ข้านอนไม่หลับพอดี เรามาประลองกันสักตั้งดีหรือไม่”
หั่วห้าวหยู่ตกใจจนร่นตัวถอยหลังไปหลายก้าว “เจ้าไม่เป็นอะไร! แต่ข้าบาดเจ็บอยู่ แต่ต่อให้ไม่บาดเจ็บ ข้าก็ไม่อยากถูกคนวิปริตเช่นเจ้าโจมตี”
ถูกทำร้าย เป็นเรื่องที่น่าอับอายยิ่งนัก
ครั้นแล้วหั่วห้าวหยู่จึงรีบกลับไปรักษาอาการบาดเจ็บ ไม่จับตาจ้องมองมู่เฉียนซีอีกต่อไปแล้ว และมู่เฉียนซีก็รอคนที่นางอยากเจออยู่พอดี นางมองไปที่ชายหนุ่มผู้อ่อนแอที่ยืนอยู่หน้าประตูผู้นั้น และกล่าวว่า “คุณชายโม่ สวัสดี”
