หนึ่ง “บัตรผลึกซวนสีดำ!”
เถ้าแก่กล่าวขึ้นด้วยความตื่นเต้นว่า “แม่นางรู้หรือไม่ว่าบัตรผลึกซวนมีค่ามากเพียงใด โดยทั่วไปแล้วจะมีอยู่สี่ชนิด ก็คือสีขาว สีฟ้า สีม่วง และสีดำ!”
“สีขาว อย่างน้อยก็ต้องเป็นพวกผู้ดีมีเงินอย่างกองกำลังระดับสามถึงจะมี สีฟ้ากับสีม่วงก็ต้องเป็นคนของกองกำลังระดับสี่ถึงจะมีสิทธิทำได้ ส่วนสีดำ…”
“บัตรผลึกซวนสีดำ ทั้งดินแดนซวนเทียนไม่มีทางมีเกินห้าใบแน่นอน ค่าของมันไม่อาจประเมินค่าได้”
มู่เฉียนซีกล่าว “จิ่วเยี่ย นึกไม่ถึงเลยว่าเจ้าจะร่ำรวยถึงเพียงนี้ ข้ารู้สึกตื่นเต้นขึ้นแล้วสิ”
จิ่วเยี่ยกล่าว “ของของข้าก็เท่ากับของของซี หากซีไม่ต้องการมันก็ทำลายมันทิ้งไปก็ย่อมได้ ข้าไม่ใช้”
เถ้าแก่ผู้นั้นได้ยินเช่นนี้ก็ตกตะลึงจนแทบจะเป็นลมไป นี่เขาไม่ได้หูฝาดไปใช่หรือไม่ บัตรผลึกซวนสีดำ จะทำลายไปง่าย ๆ เช่นนี้ก็ได้เหรอ
มู่เฉียนซีกล่าว “เจ้าพูดเองนะ อย่างไรเสียตอนนี้ข้าก็ขาดแคลนเงินมาก”
สมุนไพรวิญญาณมากมายที่นางชื่นชอบเหล่านั้น ทำได้เพียงแค่มองแต่ซื้อไม่ได้ มู่เฉียนซีรู้สึกไม่สบายใจเป็นอย่างมาก เมื่อเป็นเช่นนี้แล้วจะเกรงใจในน้ำใจของจิ่วเยี่ยได้อย่างไรกันเล่า
ซื้อ ๆ ๆ!
ร้านขายของทั่วทั้งเมืองถูกมู่เฉียนซีกวาดซื้อจนเกือบหมดแล้ว เถ้าแก่แต่ละร้านต่างก็ตกตะลึงกับการซื้ออย่างโหดร้ายเช่นนี้ มีเงินแต่ก็ไม่ต้องถึงกับจับจ่ายอย่างสิ้นเปลืองเช่นนี้ก็ได้!
มู่เฉียนซีกล่าวกับจิ่วเยี่ยว่า “จิ่วเยี่
