ย่างนั้นเหรอ! ห้ามเด็ดขาด”
ครั้งที่แล้วที่เจอคัมภีร์หมื่นคำสาปที่เผ่ามังกร สถานการณ์ของจิ่วเยี่ยอันตรายมาก
ส่วนคัมภีร์หมื่นคำสาปของเผ่ากิเลน เนื่องจากถูกเผ่ากิเลนทำทุกวิถีทางกำจัดพวกบ่อนไส้อย่างไรความปรานี จิ่วเยี่ยจึงเข้าใกล้ได้ ไม่เป็นอะไร!
สวรรค์รู้ว่าคัมภีร์หมื่นคำสาปของเผ่าหงส์นั้นเป็นเช่นไร
หากมันดุร้ายกว่าเผ่ามังกร กว่าเสี่ยวเหมี่ยวจะยับยั้งการกำเริบของคำสาปนั้นได้มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลย และนั่นมันอันตรายมากเกินไป
“ซีอย่าได้กังวลไปเลย ข้าไม่เป็นอะไรหรอก”
“ไม่ได้! หากเจอที่ตั้งแล้ว ให้บอกข้า หากเจ้าไม่วางใจก็ส่งคนไปเป็นเพื่อนข้าได้ แต่อย่างไรเจ้าก็ไปไม่ได้”
รอให้นางเจอคัมภีร์หมื่นคำสาป และหลอมรวมคัมภีร์เข้าด้วยกัน เช่นนี้ก็จะหาวิธีการรักษาจิ่วเยี่ยเจอได้ง่ายกว่า และเป็นวิธีที่ดีที่สุด
ทั้งสองสบตากันอย่างมีความมุ่งมั่นในตัวเอง
จิ่วเยี่ยเปลี่ยนเรื่องกล่าว “ช่วงนี้แดนนรกไม่มีเรื่องอันใด เผ่าหงส์ก็หาเจอแล้ว ให้ข้าอยู่เป็นเพื่อนเจ้าที่นี่ให้ข้าตามหาพ่อตาของข้าด้วยเถอะนะ”
หากจื่อโยวได้ยินว่าเจ้านายของตัวเองกล่าววาจาเช่นนี้ออกมา คาดว่าเขาอาจจะเขาหัวโขกกำแพงแล้วก็ได้ จะไม่มีเรื่องอันใดได้อย่างไรกัน
“พ่อตาอะไรของเจ้า หากเจ้าไม่เชื่อฟัง เจ้าเจอดีแน่” มู่เฉียนซีรู้ว่าเขาไม่มีทางล้มเลิกความคิดเช่นนี้แน่นอน
“ท่านพ่อของซี ก็คือพ่อตาของข้า เรื่องนี้ไม่มีปัญหา…”
มู่เฉียนซีกลัดกลุ้มใจขึ้นแล้ว
