“พวกเจ้า! พวกเจ้ามันน่ารังเกียจยิ่งนัก!”
ปัง ปัง ปัง! จางฉงโบกมือเล็กน้อย คนเหล่านั้นก็ถูกทำให้กระเด็นลอยออกไป
ศิษย์ของสำนักเหล่านี้กัดฟันกรอดในตอนที่ถูกโยนออกไป
“ฮือ ๆ ๆ พี่ใหญ่ พี่ใหญ่ตายอย่างน่าสังเวชแล้ว!”
ในขณะที่มู่เฉียนซีมาถึงนั้น ก็ได้เห็นโจรเหล่านี้ร้องไห้กันเสียงดังระงม มุมปากของนางจึงกระตุกขึ้นเล็กน้อย
“จะร้องไห้ทำไม ข้าดูเป็นอะไรไปง่าย ๆ ขนาดนั้นเลยเหรอ?”
และเมื่อพวกเขาเห็นร่างในชุดม่วงอันคุ้นเคยนั้นเข้า ทุกคนก็เกิดความงุนงงขึ้น
ศิษย์พี่หลิวผู้นั้นไม่อยากจะเชื่อสายตา “เจ้า…นี่เจ้ายังไม่ตาย เป็นไปได้ยังไง?”
มู่เฉียนซีกล่าว “คิดจะให้ข้าตาย ค่าตอบแทนที่ตกลงกันไว้เจ้าจะได้ไม่ต้องจ่ายอย่างนั้นเหรอ ช่างคิดเพ้อฝันเกินไปแล้ว”
ศิษย์คนอื่นของสำนักลั่วเยว่เองก็ตกตะลึงพรึงเพริดขึ้นแล้ว นึกไม่ถึงเลยว่าหญิงสาวผู้นี้จะหนีรอดพ้นเงื้อมมือของสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ระดับสี่มาได้ นี่นางยังใช่มนุษย์อยู่หรือไม่!
อย่างไรเสียพวกเขาก็คิดไม่ถึงเลยว่า ความจริงแล้วมู่เฉียนซีไม่ได้หนีมา แต่นางยังกำจัดสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ระดับสี่นั้นได้แล้วอีกด้วย
มู่เฉียนซีกล่าวอย่างเย็นชาว่า “ไสหัวกลับไปเถอะ! หลังจากกลับไปแล้วก็อย่าลืมส่งหยกซวนระดับสูงหนึ่งร้อยอันมาให้ข้าล่ะ ศิษย์สำนักใหญ่อย่างพวกเจ้า หวังว่าจะรักษาคำพูด!”
สีหน้าของศิษย์พี่หลิวย่ำแย่มาก เขากล่าว “พวกเราไปกันเถอะ!”
ในขณะที่พวกเขาหันหลังไปนั้น ชายชราในชุดคลุ
