รอ?”
มู่เฉียนซีกล่าว “ข้าจะไปทำไมล่ะ หุบเขาของพวกเจ้าก็นับว่าเป็นสถานที่ที่ล้ำค่ามาก ข้าอยู่พักสักหน่อยก็แล้วกัน นำทางไปเถอะ!”
จะพักสักหน่อยอย่างนั้นเหรอ! จะน่ากลัวเกินไปแล้ว!
หัวหน้าโจรไม่กล้าปฏิเสธ เขาจึงทำได้เพียงกล่าวว่า “ตกลง! แม่นางตามข้ามา!”
“เรียกข้าว่าพี่ใหญ่!”
“ขอรับ! พี่ใหญ่! ต่อไปพี่ใหญ่จะเป็นพี่ใหญ่คนใหม่ของข้า”
ในหุบเขา เมื่อหัวหน้าโจรพาหญิงสาวผู้งดงามคนหนึ่งกลับมา เหล่าบรรดาโจรทุกคนต่างก็โห่ร้องส่งเสียงล้อเลียน
“ในที่สุดภรรยาของหัวหน้าก็มาจนได้!”
“ช่างงดงามยิ่งนัก พี่ใหญ่ต้องมีความสุขมากแน่ ๆ”
“……”
พวกเขาต่างโห่ร้องส่งเสียงล้อเลียนกันจนลืมสังเกตใบหน้าฟกช้ำดำเขียวอันน่าสังเวชนั้นของพี่ใหญ่ไปเสียแล้ว
เจ้าพวกนี้ปากไม่มีหูรูด พี่ใหญ่ผู้เป็นหัวหน้าโจรหวาดกลัวจนเหงื่อไหลพราก กล่าวกับพวกเขาว่า “พวกเจ้าทั้งหมดหุบปากเดี๋ยวนี้!”
“พวกเจ้าพูดจาเหลวไหลอะไรกัน! นับจากนี้ต่อไป นางคือพี่ใหญ่ของข้า และเป็นพี่ใหญ่ของพวกเจ้าด้วย พวกเจ้าจะพูดอะไรก็ควรจะเกรงใจข้าบ้าง มิเช่นนั้นข้าจะฆ่าพวกเจ้าซะ”
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ของเขา ทุกคนก็ตกตะลึงดวงตาเบิกกว้างขึ้น! นี่มัน…นี่มันเกิดอะไรขึ้น
.
.
