ท่านปู่ตงหวงกล่าว “เช่นนั้นก็ดี เช่นนั้นก็ดี! ข้าคิดอยู่แล้วเชียวว่าฉีเอ๋อร์ เจ้าจำผิด จะเกิดพลังสะท้อนกลับได้อย่างไรกันเล่า!”
“เจ้าหุบปากเดี๋ยวนี้เลยนะ! ตอนที่ข้าต่อสู้กับคนของเผ่าคำสาปนั้น เจ้ายังไม่ทันได้เกิดเลย เรื่องราวที่ข้าเข้าใจนั้น ข้าไม่มีทางจำผิดแน่นอน เพียงแต่ว่าซีเอ๋อร์ของพวกเราไม่ใช่คนธรรมดาก็เท่านั้น” น้ำเสียงของนางนั้นเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ
ทันทีที่มู่เฉียนซีตื่นขึ้นมา ก็เห็นสัตว์วิญญาณตัวน้อยที่เข้ามาใกล้ชิดนาง อีกทั้งยังมีสายตาของจิ่วเยี่ยที่ดูเป็นห่วงเป็นใยนางด้วย
สัตว์วิญญาณน้อยกระโดดขึ้นมาในมือของมู่เฉียนซี เมื่อเห็นนางตื่นขึ้นมา มันก็รู้สึกดีอกดีใจเป็นอย่างยิ่ง
มู่เฉียนซีลูบมัน และมองไปที่ท่านปู่ตงหวงก่อนจะกล่าวว่า “ท่านปู่ตงหวง ข้าควรเรียกมันว่าอะไรเหรอ?”
จะเรียกว่าอะไรอย่างนั้นเหรอ แน่นอนว่าต้องเรียกว่า…
สัตว์วิญญาณน้อยแสยะมุมปากเล็กน้อย จู่ ๆ ตัวมันก็แดงก่ำไปทั้งตัว ไม่ได้ ๆ!
ช่างอับอายขายหน้ายิ่งนัก!
ท่านปู่ตงหวงก็รู้สึกเก้ ๆ กัง ๆ เป็นอย่างมาก “เอ่อ…ให้ข้าคิดดูก่อน”
“เช่นนั้นท่านปู่ก็รีบคิดเถอะ! ข้าคิดว่าหากเรียกสัตว์น้อยน่ารักตัวนี้ว่าท่านย่ามันก็จะดูแปลก ๆ ไปสักหน่อย”
ท่านปู่ตงหวงและเฟิงฉีเอ๋อร์ดวงตาเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจทันใด ท่านปู่ตงหวงกล่าว “ซีเอ๋อร์ เจ้า…เจ้า…เจ้า…เจ้ารู้แล้วอย่างนั้นเหรอ?”
“เจ้ารู้ได้ยังไง?” เฟิงฉีเอ๋อร์ก็ตกใจมากเช่นกัน
มู่เฉี
